°F or °C

Narra tree with fragrant golden yellow flowers (this tree is at the Villamor Air Base Golf Course on a fine sunny day

Our purple leaf wood sorrels (Oxalis triangularis "False Shamrock" or "Love Plant"

Summer view among the bougainvilleas


The vivid signs of summer that had already arrived: warmer sunlight, narra trees in bloom and so are the plants as well, and during late evenings at this time of the year, Saturn ascends in the eastern sky along with his stellar pals, Spica (his summer chum) and Arcturus of the Virgo and Böotes constellations respectively but they are not pursuing Mars while Jupiter has already set in the west long before they all catch up. Important signs of summer: Lent and Holy Week and then the anticipated Easter... and so is the approaching end of the school year 2011-2012. When people think of summer, there are always thoughts of school graduation, then enrollment, vacation, tours and travel getaways, sweltering heat, sunburn, workshops and other significant and productive activities; well for, pubescent boys, summer reminds them of an important rite of passage which they either dread or get excited about which is circumcision. People really do got a lot of plans for the summer. How about me? I’m thinking of having a vacation, too. And so is searching again for reputable company that will print my mini-novels at last. Sigh... how I wish that my first published novel will be printed soon before summer ends and classes begin again in June.

***

The class of Grade 4- Section Metro Manila, school year 2011-2012 here in the Villamor Air Base Elementary School (VABES); this photo has been slightly censored: naughty, attention-seeking boys!

Nitong school year lamang nagsimula ang pagpapangalan ng mga klase ng mga nasa Ikaapat na Baytang sa iba’t ibang pook dito sa Pilipinas at ang Metro Manila (National Capital Region or NCR) na kabisera ng bansa ang pinili ko. Lumipas na naman ang isang school year, ang sampung buwan na isang mabigat na krus na aking pinasan at ang aking lubos na pasasalamat sa Panginoon para sa tatag na ito at hindi dumulas sa aking pagkakahawak ang aking krus. The kids are alright and time is drawing near when it’s time to let go of them so that they will have another step higher till they reach the summit while I just watch them from behind and wishing them the best. Itong nagdaang school year na kasama sila, tila ba napagtanto ko lalo na kulang ang tamis kung walang pait at walang asim kung walang anghang, ang tungkol sa lasa kung matabang. Basta, hehehe, ganito nga lang marahil sa trabaho kong ito at natutuwa ako na summer na.

***

Patuloy sa pagdami ang pageviews ng blog site na ito. Dumagdag pa sa listahan ng countries of origin ang Lebanon, Singapore, Japan, Canada, Poland, Argentina, at Mexico kahit na paisa-isa lamang. Nagkataon lang siguro. Ayon sa istatistika ng dashboard dito, may mga nag-refer na URL kahit na pulos mga very unlikely sites na aywan ko talaga kung paano tulad ng nba.com, cisco.com, at pati ba naman isang porn-downloading site dahil sa isang past blog post dito na “Picture Layouts and Speech Balloons” (December 11, 2010) kung saan ay may ilang Japanese ukiyo-e prints na naka-upload mula Wikipedia. Ang hinahanap ng kung sino man yun ay let’s say for adults only na obra ni Hokusai; well sorry siya at wholesome dito, hehe! Siguro napansin yung “Sumo Wrestling Scene” ni Kunisada. Oo nga pala’t under ng Google ang blog site na ito. Tapos, sa ibang datos, ang madalas na keyword ng paghahanap ay “VABES” at dati nga ay yung may kinalaman sa “Amaya” ng GMA-7 kaya nga napakaraming pageviews ang blog post na “Balangay at Barangay” (June 27, 2011). Siyempre ang pinakamarami pa rin pageviews ay mula mismo dito sa Pilipinas, then United States followed by Germany which had already overtaken Russia. Ah, baka mga Filipino expatriates ang mga overseas readers na yun; eh kung mga banyaga man, paano mauunawaan agad dito eh awful nga ang online translation ng Google Chrome, ano?

***

My soliloquys had attracted anonymous readers for a long time. Just like what I said before, I just won’t mind as long as whatever’s mine is mine, get it?! No followers listed here except for myself and I don’t have other blog page to follow except mine. Soliloquy... a monologue which is the dialogue with myself. On the other hand, I got a lot of friends, too... sigh, I don’t have a close human friend, honestly. Perhaps, it’s because I’m such a weirdo and a geek, too (but still, I hide this image whenever I’m with the kids). The type of person who could bring on the creeps to people around- relatives, peers, neighbors or strangers alike; however, I won’t do that. I’m just this misunderstood, oftentimes aloof introvert who prefers to stay in a corner, my little comfort zone and I’ll go indifferent about the negativities and sarcastic remarks others speak of me just because I often don’t like to conform to be just like them also. I guarantee to everyone that I’m still normal, I know myself and it’s up for people to believe me. This blog site has become my great channel of expression. What if I post very personal essays here where in I’m confessing my loneliness and poured my heart out? Will somebody help me? Damn, why am I thinking of these statements? At least those Facebook statuses somehow receive “like” comments though the contents are filled with trivialites and vanities. Hell, this is no shallow FB. Here in this blog site, I talk about any matter or issue but unlike other bloggers, I don’t include statements which are too personal. I’m as shy as a dormant volcano or a deep-sea vent, you know. Dashboard confessional blog posts... as if you anonymous readers out there care about the blogger at all. Ooops... sorry for the harsh words. I just don’t know any of you but the cliché goes on- this little blog page is my little territory and I just shrugged at eavesdroppers as long as they’re not doing any harm here because if they do, they’ll gonna be really sorry in the moment they least expected.

***

In reference to the fifth part of the February 10, 2012 blog which is “Stopping For a While to Smell the Scent of Flowers”, may binanggit pala ako doon na gusto kong gawin na isang consuelo na hindi naman bobo. Ginawa ko nga na pumunta ako sa isang tahimik na lugar at habang hawak ko itong ‘white elephant’ na original and latest Kaspersky anti-virus software na hindi pa kailanman ginamit at walang bumili sa mga inalok ko nito na mga may Internet, ipinairal ko ang aking malalim na imahinasyon na hindi naman nasayang ang 690 pesos ko; mga metaphysical expenses na pinaglaanan nito sa halip na Kaspersky... for placebo effect, that’s all. Actually, ang ganda pala ng naidudulot ng metaphysics laban sa frustrations at panghihinayang basta makulay ang imahinasyon. Ang weirdo ko nga talaga na ako lang ang nakauunawa sa mga pinagsasabi ko dito, hehehe!

***
The January 2012 blog contains a paragraph about the tourism campaign "It's more fun the Philippines". Well, lately, may isang nagngangalang Amerikanong turista na nagngangalang James "Jimmy" Sieckza ang nagpakawala ng isang Youtube video na may pamagat na "20 reasons why I dislike the Philippines". Oh, yes... the notorious video na hindi ko rin namang napanood pa. Hmmmm, totoo nga yung mga pinagsasabi niya tungkol sa mga kapintasang napansin niya dito sa bansa. Naging eye-opener din sa lahat... kaya lang kung "ugly American" man siya o isa lamang nagtatamasa ng "freedom of expression" lalo pa't sa demokratiko nating bansa, nakapagsisimula pa rin siya ng matinding debate. Eh, kung nagtungo siya sa ibang bansa, halimbawa ay isa na namang Third World country tapos pansin naman niya ang mga kapintasan dito, magkakalat na naman siya ng kahalintulad na video to express his disgust? Kung sa mayaman at maunlad naman na bansa at meron na namang mga kapintasan na nadatnan niya that bring him all the culture shock, meron na namang video ng "20 reasons why I dislike...."? Bawat bansa naman, mayaman o mahirap, ay may kani-kaniyang kapintasan and so the long time cliche goes that we can't please everybody. Hay, huwag naman sanang pulos kapintasan o disgusting side ang pinapansin; which is more precious? The diamond or the dirt? That's just metaphor...

Stopping For a While to Smell the Scent of Flowers

“The Cat and the Moon”
by
William Butler Yeats

The cat went here and there
And the moon spun round like a top,
And the nearest kin of the moon,
The creeping cat, looked up.
Black Minnaloushe stared at the moon,
For, wander and wail as he would,
The pure cold light in the sky, troubled his animal blood.
Minnaloushe runs in the grass
Lifting his delicate feet.
Do you dance, Minnaloushe, do you dance?
When two close kindred meet,
What better than call a dance?
Maybe the moon may learn,
Tired of that courtly fashion,
A new dance turn.
Minnaloushe creeps through the grass
From moonlit place to place,
The sacred moon overhead
Has taken a new phase.
Does Minnaloushe know that his pupils
Will pass from change to change,
And that from round to crescent
From crescent to round they range?
Minnaloushe creeps through the grass
Alone, important and wise,
And lifts to the changing moon
His changing eyes.

A splendid poem from the great and celebrated Irish poet which I first read in Nicola Bayley’s “The Necessary Cat”, a glossy, cute book of brilliant quality which I bought for 30 pesos only in the National Bookstore area of the 2008 Manila International Book Fair at the SMX Convention Center, SM Mall of Asia.
Washington Allston's Moonlit Landscape

Ralph Albert Blakelock's Moonlight

Caspar David Friedrich's Moonrise Over the Sea

***
Hindi talaga ako nagkamali na bumili ng mga lumang babasahin doon sa Merriam-Webster Bookstore- Avenida Rizal. Ang dalawang booklet na ang awtor ay si Thomas C. Sy (pero actually nai-compile lang niya yun at isinalin sa Ingles). Ang kanyang “Chinese Analects” ay mula sa mga short witty ancient Chinese anecdotes from different dynasties na kay sayang ulit-uliting basahin. Ang isa pang binili ko ay ang “Chinese Sexy Verses”; nabanggit ko na pala ang tungkol dito sa November 2011 blog ko. Verses are witty and humorous as well yet a lot of these are bawdy with sexist contents. Ilan sa mga nai-present doon ni Mr. Sy ay itong mga pinili ko na medyo wholesome naman, hehe, sana ay may available pa doon kaya lang meron din ba sa iba pang branches ng Merriam-Webster?
“Man who seeks girl who can cook like his mother, winds up with one who drinks like his father”
“Rolling stone gathers no boss!”
“Absence makes heart grow fonder... but ‘presence’ makes for better results!
“Man who drinks too much, thinks too little”
“Loud friend sometimes a whispering enemy!”
“Lipstick on collar is more dangerous than lipstick on lip!”
“Girl who wears glasses looks better than girl who drains too many”
“Girl who eats much sweets soon does not fit in small seats!”
Etcetera, etcetera... unethical na kung babanggitin ko pa dito ang iba! Siguro meron pang mga booklet ni Mr. Sy doon sa MW at hindi pulos na lang kayo Bob Ong! Bob Ong? Sino yun? Brand ng champoy? Brand ng RTW na made in China?
***
Hindi naman ito isang book review. Believe me, mas magandang basahin ang mga lumang pocketbook na mga nabili ko sa naturang bookstore na iyon sa Avenida (at buti na lang nga’t nakatagpo pa ako ng mga ito) . Published in 1992, literally, don’t judge a pocketbook by the color of its (yellowed) pages. Walang sinabi ang mga recently-published romance paperbacks na nakatambak na sa mga shelf ng maraming bookstores o sa bangketa. Pagbuklat ko sa isang lumang pocketbook ng “Valentine Romances”, amoy-bodega, hehehe, ngunit nang sinimulan ko nang basahin, nabighani ako hindi lang sa paraan ng pagsasalaysay ng mga may-akda nito but their stories as a whole. Kung papansinin lang sana ng iba pang kostumer na madalas bumibili ng mga paperbacks ang mga luma na tulad nito, eh. Nakatutok lang kasi sila sa mga bago na ang marami nito ay mga palasak na rin ang mga plot ng kwento at ako’y nakukornihan na, hehe; my goodness, nakatagpo ako minsan ng isang self-help book (na hindi ko naman binili) ng mga tips kung paano makapagsulat ng isang Tagalog romance novel at ako’y napailing. Ayon sa libro na iyon, dapat ang female character ay ganito, dapat ang settings ay ganoon, this is how you should narrate a love scene, etc, etc... meron na akong mga akda (na nakalulungkot nga lang at hindi pa rin maipalimbag-limbag!)- ang aking female protagonists ay mga agresibo at ang mga male protagonists ay hindi nahihiya kung sila man ay self-confessed weirdos, characters who frequently break from the usual expectations expected of ‘em, characters who know themselves and their flaws. Mga uri ng tauhan at kanilang kwento na hindi lumulusot sa ‘standards’, regulasyon, at ekspektasyon ng mga ‘mapanuring’ patnugot ng mga kumpanyang iyon. Going back to the old romance paperbacks that I enjoyed and really worthy of being read again, naging paborito ko ang “Ibig Pa Ring Mahalin” ni Gilda Olvidado, ang beteranang komiks writer na marami sa mga akda ay isinapelikula at ginawan ng TV drama series adaptation.
Actually, 10 years old ako noon nang una akong makabasa ng isang romance pocketbook (at muling nakabasa ng ganito rin genre last 2003). Mahilig kasi akong magbasa ng kahit anong babasahin basta may nakalimbag na mga salita o pangungusap sa ibabaw ng papel at lalo na kung mayroon mga illustrations- Biblical stories, school textbooks, fairy tales, folk tales, poetry, magazines, dyaryo, komiks, encyclopedia, special interest and general information hardbounds, at iba pa. Ngunit fascinated na rin ako sa mga mature or adult-oriented stories, lalo na sa mundo ng mga yuppies. Alam kong hindi pambata. Mga napapanood sa TV, nababasa sa mga komiks (sayang at nawala ang aking “Horoscope” komiks noon na paulit-ulit ko pa namang binabasa, tsktsktsk!). Mahilig talaga akong mang-usisa ngunit hindi ko naman nakaliligtaan kung hanggang saan lamang ako basta lalo kong nadarama na sila ang nakatatanda na dapat ay igalang at may hangganan ang pang-uurirat sa kanilang daigdig ng batang tulad ko at ganun lang kasimple ang logic.
Balik uli sa unang pocketbook na aking binasa. Kagigising ko lang noon at sa halip na maghilamos at mag-almusal muna, nag-usyoso ako sa silid na tinutuluyan ng isa naming babaeng panauhin at dito ko natagpuan ang isang manipis na romance pocketbook; kung alam ko sana na iiwan din pala niya ito ay hiningi ko na lang, nawala tuloy!). At nakalulungkot man, ang pamagat at ang pangalan ng may-akda ng babasahing iyon o ang kumpanyang naglathala ay hindi man lang tumatak sa alaala ko sapagkat dulot ng kababawan ko noon ay higit ko pang binigyang-pansin ang cover illustrations at ang kwento mismo. Basta may pagka-watercolor illustration ang nasa cover kung saan naglalarawan ng lalaki at babae na magkaharap sa isa’t isa habang minamatyagan sila ng isang pang babaeng nakairap sa kanila habang nakasilip mula sa isang nakaawang na pinto. Malinaw na malinaw pa rin sa aking alaala ang plot ng kwento; iginagalang ko ang copyright ng may-akda at kung sino man siya ay humihingi ako ng paumanhin sa aking pagkukwento dito ng tungkol sa kanyang obra ng panahong iyon. Basta, maraming salamat po sa inyong kwento na nagdulot sa akin ng naiibang entertainment noon; at kung sakali man na makatagpo ako ng nakapreserba’t orihinal na kopya ng kwentong iyon ay muli kong babasahin.
Marathon reading ang ginawa ko noon. Maikli lang kasi ang nobela; isang novelette, nobeleta na hindi naman naka-set sa Cavite. Sa ikli ng romance novel ay matatapos nga itong basahin sa isang upuan lamang. Manipis lamang ang libro at maliliit ang font size ng mga letra. Hiniram ko muna ang pocketbook. Ganito yung pagsasalaysay ng may-akda. Meron isang lalaki na nagngangalang Thaddeus or Thad for short. Siya ay may ka-live in, si Janet, na ayaw silang magkaanak kasi masisira ang kanyang sexy figure. Nang anniversary na ng kanilang pagsasama, naisipan ni Thad na i-celebrate yun kahit sa isang simpleng salu-salo at naalala ko pa ang mga pagkain na binili niya- sans rival cake and ice cream. Pagkagaling sa trabaho ay naghintay nang naghintay si Thad at nang umuwi na si Janet ay tila wala lang. Ramdam ni Thad na tila rin walang patutunguhan ang relasyon nila. Isang araw, ipinadala siya ng kanyang kumpanya sa Cebu para may asikasuhin doon. Walang sumalubong sa kanya sa airport at naghahanap pa naman siya ng pansamantalang matutuluyan hanggang sa di-inaasahan, nakatagpo niya ang isang misteryosang babae sa airport. Nagkailangan pa sila sa simula pero nang nakuha nila ang tiwala ng isa’t isa ay pumayag itong babae, si Lisa, na mag-bedspace muna siya sa bahay nito. Nagtrabaho siya nang maayos at habang lalong nakikilala na niya ang pagkatao ni Lisa ay unti-unti nang nahulog ang loob niya dito kaya halos nalimot na niya si Janet. Napapadalas na ang paglabas nina Thad at Lisa.
At yung mga sumunod na pangyayari, hehe! Wait a minute, kahit sa notion ko noon ng censorship, napansin ko na discreet naman ang arousal and love scenes. Kahit sa mura kong isipan noon sa pag-comprehend ng adult story na aking inuusisa ay wala namang kapansin-pansing bastos o malaswa. Basta nauunawaan ko na for adults only ang mga kilos ng mga tauhan- na hindi na dinagdagan ng may-akda ng karagdagan pang detalye para lang maging makulay ito. Nahulog sina Thad at Lisa sa tukso at namumuo na sana ang isang bagong pag-ibig nang natapos na ang trabaho nitong si lalaki at kinailangan nang bumalik sa Maynila. Iyon ang dahilan ng panlalamig na sa kanya ni Lisa at sinikap nilang kalimutan na ang isa’t isa. Umuwi na si Thad sa piling ni Janet at sa malamig nilang relasyon.
Isang araw ay muli na namang ipinadala siya ng kumpanya but this time ay sa Japan na kung saan lalo siyang nagpakaabala sa trabaho; all business and not pleasure, nagbago na nga ang saloobin ni Thad lalo na nang pinuntahan siya mismo ng isa rin Pinay tsik sa kanyang tinutuluyang apartment pero inisnab lang niya ito sabay abot ng pera. From Japan with love ay umuwi na siya’t nagpasya na si Janet na lang ang babae sa buhay niya. At heto ang climax ng kwento- pag-uwi niya ay nadatnan na lang niya ang ka-live in na may kapiling nang ibang lalaki at sa loob pa mismo ng kanilang silid. Nagpigil lang si Thad hanggang sa si Janet na mismo ang umamin na hindi na siya nito mahal. Ngunit iba ang naramdaman ni Thad na animo isang paglaya sapagkat sa isip at puso niya ay hindi niya nalilimutan si Lisa kaya hindi na siya nagdalawang-isip na balikan na ito doon sa Cebu. At ang pinakamalaking sorpresang natanggap niya ay nang makitang may anak na pala ito at siya ang ama at sila’y nagsama na bilang isang pamilya.
Alam ko naman na hindi fairy tale ang binasa ko. Grade 4 lamang ako noon, a. Muli ako akong humihingi ng paumanhin sa kung sino man na may-akda ng obra na ito kung bakit dire-diretso ko lang binasa ang kwento at hindi ang kanyang pangalan o yung pamagat ng akda. Kaya ko rin ikinuwento dito ang tungkol sa romance story na iyon at malay ko isang araw malalaman ko rin ang mga sagot sa aking mga katanungan.
***
Higit na nakatutuwa sa Pilipinas. O, ha! Tagalog na at hindi yung English translation nito. Napansin ko nga ang isang tourism ad sa travel magazine ng sikat na traveller and TV host na si Susan Calo-Medina, ang isinasaad doon na ang gastos in Philippine pesos ng isang Pilipinong turista patungo sa isang sikat na resort sa Thailand ay higit pa sa 40,000 samantalang ang patungo sa homegrown resort like El Nido na mas maganda naman, on careful budget ay maaari ngang naglalaro from 4,000 to 5,000 pesos lamang.
Studying social realities and varied human condition? It’s more fun in the Philippines. I would like to talk about a very honest panoramic view located somewhere here in my home city of Pasay. So picture-perfect (warning: take care of your camera and other equipment) and even though I don’t have a picture of that panoramic view, may this short description spark in your imagination: think of standing at the edge of Dilain Bridge (Tramo/ Aurora Boulevard of Pasay; between the barangays of Malibay and Maricaban) amidst the noxious smoke of passing vehicles and the smell of the biologically dead creek below while rising numbers of shanties and the towering, posh Makati City skyline dominate the horizon. Yeah, it’s the classical but cliché picture of the widening gap between poverty and wealth.
Film location? It’s more fun in the Philippines. Nag-shu-shooting pa ang “The Bourne Legacy” sa iba’t ibang lugar dito sa bansa. Madalas man ma-bypass ang aking bansa pagdating sa foreign, especially Hollywood choice of movie location, ano? Ngunit may mga napanood na akong pelikula kung saan dito nga sa bansa nag-shooting kahit na hindi naman “Philippines” ang tawag nila sa setting ng ilang eksena. Yung Chuck Norris-starred “Delta Force 2: The Colombian Connection” ay ilang beses ko nang napanood sa HBO at Cinemax. 1990 na sine at meron pang US bases. Ang ilang local areas doon ay ipinakilalang mga nayon daw sa Colombia at maging ang Pinoy actor na si Subas Herrero ay ang Colombian president. Pinili nila ang mga local actors and actresses and extras na may pagkakahawig sa native Indian population ng naturang South American country. Earlier movies na hindi ko naman napanood na nag-location din dito sa bansa ay yung “Apocalypse Now” ni Francis Ford Coppola at ang kay Tom Cruise na “Born on the Fourth of July” at iba pang sine na ang pakilala sa Philippine location ay mga lugar naman sa ibang bansa. At nitong 1998, napasama tuloy ang reputasyon ni Claire Danes sa madlang Pinoy dahil pagkatapos mag-shooting ng “Brokedown Palace” dito sa Metro Manila na Bangkok, Thailand naman ang pakilala sa naturang sine, pulos pangit ang sinabi niya tungkol sa Maynila pag-uwi niya sa Amerika. Oo nga na totoo ang ilang nasabi niya na may kinalaman sa lumalalang polusyon ng lungsod kaya lamang unethical pa rin, eh. Bakit yung Estados Unidos ay pollution-free ba? Mas mabuti pang ang mga Pilipino tulad ko lamang ang maghayag ng kaprangkahan tungkol sa napagmamasdan sa kapaligiran. Parang kagaya ng nadiskubre kong noun sa dictionary na isang slang word na ‘ugly American’ o isang Amerikano (or pwede rin ibang nationality) na dayo lang sa isang lugar tapos unappreciative pa sa local cultures.
Believe me, it is still more fun in the Philippines.
***
Ang engot-engot ko nang bumili ako ng isang anti-virus software sa SM Manila na latest Kaspersky pa. May mga usap-usapan na mga software companies mismo ang gumagawa rin ng mga lintik na virus or malware na naglipana ngayon kaya kinakailangan na rin ng pangontra dito. Ah, ewan! Sinungaling na sales person yun. Sabi niya ay kahit walang Internet connection ang isang PC, pwede itong Kaspersky na binili ko at hindi na maaaring ibalik ito doon sa kanila. Nang binasa ko muli ang manual sa loob ng box, kailangan talaga ng Internet. Pero hindi naman ako palaging nag-iinternet, eh. Hindi ko pa naman nai-scratch ang license number nito o nagagalaw ang CD nito. Sa palagay ko, kaya nagkaroon ng virus itong PC namin dito sa bahay ay dahil sa mga naidagdag na unnecessary applications dito na hindi ko naman kagagawan! 690 pesos for nothing? Stupid of me and my impulsive purchasing! Kung walang bibili nito na ibinagsak-presyo ko na, ganito na lang ang gagawin kong consuelo na hindi naman bobo: pupunta ako sa isang tahimik na lugar tapos hahawakan ko ang Kaspersky box kung saan nakalagay na dito ang CD at iba. Ipipikit ko ang aking mga mata at mag-iisip nang malalim sa aking imahinasyon na yung perang pinambili nito ay pinanood ko ng sine sa IMAX o di kaya sa isang maarteng sinehan sa Newport Theater kaya gagawa ako ng pelikula sa isipan ko. O, di kaya ay nag-eat-all-you-can ako sa restaurant sa SM Mall of Asia na tinatawag nilang Vikings. Or, mag-iimagine ako na nag-out-of-town ako mag-isa kung saan nililipad ko lang mga pinupuntahan ko pagkatapos ay agad akong makakauwi in an instant. All for 690 pesos only!
Pambihira, ah, oo nga pala’t kung may problema ako ay hindi ko na isinasaad dito dahil hindi ito isang personal diary at *statement is hidden*. Ay, oo nga rin pala... muli, hindi ko ipinagdadamot ang mga essays dito at wala rin akong inaasahang kapalit. Just practising my freedom of expression at kung may mga nakikibasa, kibit-balikat na lang ako, tsktsktsk! You don’t have to post comments here; I don’t display my e-mail adresses here, either. Please don’t bother to send a message to me via my Twitter page, pulos lang kasi kayo FB- fakesbukbok.
***
Last year, in my February 14, 2011 blog, I also presented a gallery of my artworks- bitter, satirical portrayals of relationships. Well, this time, since it’s the month of hearts, I’ll prefer the bright side; I had written stories with romantic contents, you know. However, I’m not in love because I’ve never fallen in love and I don’t need to fall in love.
Sandro Boticelli's Venus and Mars (Wikipedia)

Antonio Canova's Psyche Revived by Cupid's Kiss (Wikipedia/photographer:Jastrow2007)

Ford Madox Brown's King Rene's Honeymoon (Wikipedia)

William Holman Hunt's The Hireling Shepherd (Wikipedia)

John Everett Millais's The Black Brunswicker (Wikipedia)

Ford Madox Brown's Romeo and Juliet (Wikipedia)

(paintings of the artists courtesy of Wikipedia)

Well, the following are mine:

Don't Rely on the Online Translator!

ADVICE TO OVERSEAS READERS OF THIS BLOG PAGE: Please don't rely on the online translator when that pop-up appears. I tried it and the English translation was so terrible and so were the other language translations perhaps. Foreign readers and people who either have Filipino parentage or ancestry but don't speak and understand the Filipino language, I was just wondering how you have able to comprehend the essays here.

SALAMAT

May nabasa ako na article noon sa column ni Fr. Bel San Luis ng Manila Bulletin na may nabanggit siya doon na mayroong isang quotation mula sa American artist and writer na si John LaFarge na "To those who believe in Jesus, no explanation is needed and to those who do not believe in Jesus, no explanation is possible". Hindi pa naman nagtatapos ang holiday season sapagkat Feast of the Epiphany sa ikalawang Linggo ng Enero at pagsapit naman ng Lunes, Enero 9, ang inaantabayanang Kapistahan ng Poong Nazareno sa Quiapo. Babaha muli ng kulay maroon at dilaw sa bahaging iyon ng Maynila! Speaking of the Black Nazarene, hindi man ako talagang devotee ngunit matagal na akong fascinated sa napaka-phenomenal na prusisyon sa araw na iyon na daig pa ang pinagsama-samang mosh pit sa mga heavy metal or rock concerts. Respect for other people’s beliefs ang isa sa mga ipinaaalala dito. Kung masilayan mo kung gaano man kasidhi ang panata ng mga deboto doon ay wala ka na doon (get it, fundamentalists?). At ipinaaalala ng isang obispo na mahalagang isaalang-alang na ang sentro ng pananampalataya ay ang Panginoon at wala nang iba at ang antigo’t higit sa 400 na taong imahen ay nagsisilbing paalala lamang ng pananalig na iyon. Antigo nga ang Nazareno. Ayon sa mga historians, made in Mexico ito. Isang Mexican folk art na di-naglaon ay naging obra maestra dahil sa idinulot nito sa milyung-milyong Pilipino. The talented sculptor was believed to be an Aztec at sayang nga na hindi nabigyan agad ng acknowledgement. Nabasa ko na dahil sa Acapulco trade, hinatid ng Spanish galleon ang obra kasama ng iba pang produkto tungong Pilipinas subalit halfway somewhere in the Pacific, nagkasunog sa barko. Himalang hindi natupok ang Nazareno kahit nangitim ito. Mga ilang araw naman pagkatapos ng kapistahan sa Quiapo, ang Nazareno ay ‘magbabalik’ sa Kanyang kabataan bilang Santo Niño. Mga pagdiriwang hatid ng mga mananakop na Espanyol. Pero ang Spain na naghatid ng Kristiyanismo sa Pilipinas ay isa na raw sa mga bastion of secularism sa Europa ngayong makabagong panahon. Tsktsktsk, ang panahon nga naman, hehe. Pero hindi ako naniniwala na ang sekularismo ay sagisag na ng makabagong panahon. The Black Nazarene (courtesy of Wikipedia, Flickr, and photo author Constantine Agustin

*** As of this date, January 2012, ang blog site na ito ayon sa istatistika sa dashboard ay nagkaroon na ng 1,859 pageviews mula pa noong Setyembre 2010 nang nag-sign up ako dito sa Blogger. Ang top 4 countries of origin ay: Pilipinas 1,480; Estados Unidos 112; Russia 60; at Alemanya 51. The rest are Malaysia, Ukraine, Turkey, Saudi Arabia, United Arab Emirates, South Korea, Taiwan, Latvia, Slovenia, Italy, Spain, Portugal, Denmark, United Kingdom, Hong Kong, India, Macedonia, Azerbaijan. Siguro nagkataon lang na they stumbled upon this little cozy place from among the countless pages of Blogger o di kaya’y natunton dahil sa Twitter or dahil sa Google images kasi napasama sa kategorya ng “umalagad” ang napa-upload kong litrato ng corn snake mula sa Wikipedia na isinama ko sa “Balangay at Barangay” essay. Hindi ko alam kung meron ba sa mga anonymous readers na ito ang mga regular na nag-aabang sa mga monthly posts dito. Ako lang pala ang nagkukomento sa mga sanaysay dito. Oo nga pala’t halos 90% ng mababasa dito ay Taglish. Tinatangkilik ko ang wikang Filipino ngunit marahil yung mga foreigners and overseas folks of Filipino blood na hindi naman sanay sa wikang Filipino na nagtiyaga at naglaan ng panahon na maki-eavesdrop sa aking mga soliloquy dito ay umasa sa online na tagasalin sa kanilang wika kung wala silang kakilalang Pilipino. Kaya lang yung online translator ay hindi rin maaasahan palagi, hehe! Ang pagsasalin ay ‘as is’ sa pagkakaayos ng mga salita at hindi sa diwa ng bawat parirala, sugnay, at pangungusap. Naalala ko noon sa Twitter nang may nakasagutan akong isang dayuhan. Nagsimula kasi yun nang nag-tweet ako tungkol sa isang paksa and in straight English pa. Hindi ko inasahan na may isang Amerikano ang sumabad at siguro may Twitter feed ang website niya. At bigla kong naging trip na mag-reply ng tweet na malalim ang Tagalog bilang bwelta. At nag-react na naman sa isa pang tweet niya na “i am sorry.ano ang ginawa mong tanungin?” Kayo nang bahalang mag-English nung pangalawang pangungusap. Nakita ko na ang may pinakamaraming natanggap na pageview ay sa pangatlo kong blog post dito na “The Cocktail Blog” (October 9, 2010), sumunod ang “Balangay at Barangay” (June 27, 2011). Hindi ko ipinagdadamot ang blog site na ito ni hindi ko na rin papalitan ang pamagat na “Soliloquy Beyond”. Isa sa mga unforgetable dialog sa mga pelikulang Pilipino ay mula sa “Palimos ng Pag-ibig” na isang ‘80s movie ni Batangas Governor Vilma Santos na “Para kang karinderya... bukas sa lahat ng gustong kumain!” At ang blog site na ito ay para rin bang karinderya? Bukas sa lahat ng gustong lumamon, este, makibasa o makiusyoso? Nasabi ko na hindi ko ito pinagdadamot. Basta yung mga essays at ang mga naka-upload na litrato na hindi naman mula Google images or Wikipedia ay akin. Ang akin ay akin! Basta walang sinuman ang gagamit sa anuman dito for some shady and unacceptable reasons kundi uupakan ko... Nyehehehe... peace tayo.

*** Matagal na palang namatay ay isang Briton na nagngangalang Christopher Hitchens; damn, who the hell was that anyway? Basta may nabasa ko na ang mama na ito made such a bloody deal of polemics about anything and anyone under the sun that caught his fancy. At least, the late Arthur C. Clarke was a little milder. May nabasa akong survey na ang United Kingdom ay kabilang daw sa top least religious nations in the world. Siguro kasi nagmula dito ang ilan sa mga kilalang outspoken non-believers and skeptics buhat pa noong ‘age of enlightenment’. Ang problema sa mga kritiko ay parang mga wolf or coyote- umaalulon nang wala namang talagang dahilan basta magpamalas lang ng kanilang wild side. Meron nga palang kasabihan dito sa bansa na kapag ang isang puno ay hitik na hitik sa bunga, hindi malayong pagdiskitahang pagbabatuhin. Dinadakila ng mundo ang kababaang-loob at pagkatao ni Blessed Mother Teresa. Nang nabalita ang pagkamatay ni Mr. Hitchens... sino yun? Except sa mga malalapit na tao sa kanya, who cares? Was he also a Christ-bearer like what his name means? Some religion-attackers and haters are so sick and they themselves also sink in their own delusions. Kung hindi dahil sa mga relihiyon, mabubuo na lang ba nang ganun-ganoon lang ang mga lipunan, sibilisasyon, o kamalayan ng sangkatauhan sa daigdig?

*** Meron nga palang isang social reality na may mga pamilyang Pilipino, most especially the rich and well-to-do ones, ay may English-speaking kids... na nakundisyon na ng kanilang mga magulang na ang wikang Filipino, whether Tagalog or Bisaya or whatever regional dialects there are, ay lenggwahe lamang ng kanilang mga kasambahay, tsuper, o sinumang karaniwang tao sa paligid. Tsktsktsk! The harmful side effect of globalization is that it takes its toll on our culture (this sentence is in straight English, sigh...)! Wala naman talagang masama na mag-Ingles pero huwag namang ma-bypass ang ating sariling wika na tungkuling pagyamanin ng bawat Pilipino. Matagal ko nang nabatid na sa bansang Espanya, mayroong popular daw na biskwit doon na ang pangalan ay “Filipinos”. Sabi ng ilang Pinoy foodies na nagkomentaryo sa snack item na iyon, para raw tulad ng maraming Pilipino ngayon na “brown on the outside and white on the inside”. Tsktsktsk! Minsan kasi sa klase namin sa Edukasyong Pantahanan at Pangkabuhayan (EPP) at ang aralin ay tungkol sa agrikultura o paghahalaman, nabanggit ko ang tungkol sa isang napanood ko sa TV at nabasa rin sa diyaryo. Kasi ang paksa ay tungkol sa iba’t ibang uri ng pananim na gulay. Halimbawa na siyempre ang talong (pero hindi ako mahilig kumain ng talong!). Naikuwento ko na doon sa Ilokos, ang katawagan nila sa ‘tortang talong’ ay normal lang sa kanilang mga pamayanan. Ang isang Ilokano ay mahilig sa gulay! Pero, hehe, yun nga lang kasi ay iba-iba ang ethnic background ng mga tao dito sa bansa. May tolerance naman sa cultural diversity pero minsan, hindi ganoon kadali ang ‘widespread acceptance’ lalo na pagdating sa dayalekto. Yun bang may mga terms na normal lang at bahagi na ng kamalayan ng isang pangkat ngunit iba naman ang dating sa pandinig ng iba namang pangkat. Kaya lang wala dapat culture shock, ha? Pare-pareho tayong Pilipino, hehe. Kung ano yung Ilocano term ng tortang talong... itanong niyo na lang sa isang tunay na Ilokano. Yung taga-Ilocos mismo, ha? Hehe!

***
Isa na namang panaginip ang disturbing para sa akin. Hay, panaginip... mayroon na nga pala akong nabanggit sa previous blog post (see December 2011) ko dito, ano? Basta nakita doon na nasa isang sulok ako at nakikipanood lang ng mga naglalaro sa loob ng isang silid ni wala naman akong balak na makialam o sumali sa kanila, ah, hindi pala nila ako isinasali o pinapansin man lang at lagot ako sa kanila kung hahawakan ko man lang ang mga gamit nila o lapitan sila. Hindi naman ako nanggugulo basta gusto ko lang naman manood pero ang nangyari, bigla na lang akong pinagsaraduhan ng pinto. Ang mga kilos na hindi na kailangan ng mga ihahayag na salita na hindi ako maaaring tumunton sa mundo nila dahil hindi nila kauri at hanapin ko na lang ang sulok ng daigdig kung saan lamang ako nababagay... I should stay away and isolate myself, a little misunderstood weirdo who just wanted to feel acceptance. Panaginip nga lang yun kaya lang animo naghatid sa akin ng kalungkutan. Ewan ko.

a painting by Giorgio di Chirico: The Red Tower (courtesy of Wikipedia)

Siberian-chilled Northeast Monsoon

December 8, Feast of the Immaculate Conception. At unang anibersaryo ng aking career sa Villamor Air Base Elementary School (VABES). The usual but already established cliché na ‘parang kailan lang’ echoing Pinoy folk singer Florante’s hit song. The following pictures are the views in an area called “Piccio Garden” (so-called because it was once a vast vegetable garden owned by retired PAF General Piccio many decades ago). Located between the Magallanes Village, the polluted but flowing creek and Villamor Golf Club. Doon nga pala sa unang address ng VABES, Pasay City South High School (PCSHS), at Philippine State College of Aeronautics (PHILSCA), mga condo na ang nakatayo doon; sa dating lote ng VABES, ang kapalit lang pala ng isang matagal nang learning institution na naghahatid ng tanglaw ng edukasyon sa kabataang Pilipino ay yaong istruktura na base sa mga naglalakihan nitong tarpaulin (Manlunas side), nakatakda pala itong maging ‘entertainment and gimmick spot’ (I don’t even find the building’s name attractive). Vices, worldly pleasures, and vanities galore... wala na talaga ang dating Villamor Air Base na nakagisnan. Oh, those darn, sugarcoated economic promises by all those people na nagsabwatan kaya nagkaganito ang aming pamayanan.

*at the right side of this picture, one of the buildings of Pasay City South High School

*the two school buildings- the harsh realities behind the pastel colors: ayon sa ilang engineers na sumuri dito, meron umanong questionable structural integrity; ayon naman sa nakararami, lalo na sa mga estudyante at mga magulang nila, inconvenient location plus the gigantic posts holding the high tension wires (boon only for those who will directly benefit from it while bane for Villamor residents nang sapilitan ba naman itong itinayo sa residential areas)


*the zigzag road linking these isolated schools and a Maynilad pumping station to the Nichols Exit, the Villamor Golf Club, and Villamor Air Base residential areas.
Hoy, yung ibang graduates diyan ng tatlong eskwelahang binanggit dito, naaalala niyo pa ba na minsan ay naging napakahalagang bahagi ng inyong kabataan ang mga iyon?

*the blue building over the horizon is the Philippine State College of Aeronautics, the last to give in to the demands of that corporation and a government agency; only the St. Therese Parish (now a Shrine), the Tower (despite the annoying makeover that those people did to it), and a few number of trees made it to survive the clutches of the so-called ‘development’.
***
The night of December 10. Ang daming kariktan na aking nasilayan. Sa gabing iyon ay naganap ang total lunar eclipse na bagamat nagbabadya ang mga ulap ay nagpakita pa rin ang namumulang buwan at sumakit ang batok ko sa aking pagtingala. Tamang-tama at meron pang telecast ng Victoria's Secret annual show sa Velvet channel. Kahit na ang layo nung tsiks, nasasamyo ko na ang matatamis na halimuyak at kinis at lambot ng kutis, hehe... they never fail to mesmerize their audience lalo na nung nagtanghal ang Maroon 5 (but without Christina Aguilera) ng kanilang hit song na "Moves Like Jagger".
***
Minsan, nanaginip ako na naglalaro raw ako ng Nintendo Family Computer (‘90s na ‘90s, ano?) at Street Fighter pa ang game (para bang noong isang araw lamang ay napanood ko sa Star Movies ang 1994 action film na “Street Fighter” starring Jean-Claude Van Damme and the late Raul Julia). Ang aking pambato ay si Ken at katunggali niya si Ryu. Tuwang-tuwa ako noon at alam na alam ko kung paano ang fighting techniques tulad ng Axe Kick, Uppercut combo, Hadoken, pati Hurricane Kicks. Hehe, panaginip. At nabasa ko noon pa na ang pananaginip ay dulot daw ng subconscious area ng utak (at lalo ko rin itong naintindihan nang napanood ko ang pelikulang “Vanilla Sky”) . Isa raw yun mahiwagang bahagi ng isipan kung saan nakaimbak ang lahat ng mga alaala, saloobin, kahilingan, ideya o persepsyon na apparently nalimutan na ngunit muling nagkakaroong encore o pagpaparamdam sa oras ng pananaginip, in a deep REM sleep. Isang simpleng panaginip pero ewan ko ba’t ayaw ko yun isantabi. I-project ko sa kasalukuyan. May ipon naman akong salapi pero never ko itong gagastusin sa mga PSP na kahit kailan ay hindi pa ako nakakapaglaro nito. Pati mga computer games at apps, lalo na yung mga nauuso ngayon, ay hindi ko pinaglalaanan ng oras. Basta, wala akong interes sa mga ito. Wala talaga. Rather cold than cool. Going back sa Street Fighter dream, pinaalala marahil ng aking subconscious na noon ay hinangad ko rin na makapaglaro nito. Ah, ang nakaraan... maraming bagay sa nakaraan, hindi lang ang video games. Meron naman akong nabasa na may ilang kaganapan mula sa nakaraan ang nagdudulot ng mabibigat na epekto sa kasalukuyan and it’s not that easy to let go and just move on nang ganun-ganoon na lamang. Pardon me for being this nostalgic and expressing myself with these ambiguous, strange statements.
Patuloy kaya ang aking subconscious sa pagpapaalala paminsan-minsan? Naalala ko kasi na maraming naipagkait sa akin noon. Ako ay palaging naisasantabi, nababalewala, eh. Damn, do I have some issues and in need of counselling? By the way, madalas din na ang napanaginipan ay kabaligtaran ng tunay na pangyayari. Sapagkat kahit kailan ay hindi pa ako nakakapaglaro ng Street Fighter kahit sa mga arcade noon. Walang pangggastos para sa mga game tokens. At hindi naman talaga ako nakapaglaro ng Nintendo Family Computer.
***
Panahon na ng Kapaskuhan. Humirit pa si Sendong at tunay nga ang mga babala ng PAGASA na sa panahon ng hanging Amihan o Northeast Monsoon, mas malupit ang bagyong sasapit sa bansa, hindi sa mababangis na hangin kundi sa mga rumaragasang baha. At ang hindi pa inaasahan na pinakanaapektuhan ay yaong mga pook na bihirang masalanta ng masusungit na panahon. Paulit-ulit na ipinakikita sa TV at mga dyaryo ang lawak ng trahedya. Hindi talaga sapat ang pulos awa na lang na nadarama habang pinagmamasdan ang mga ganoong tagpo.
Panahon ng Kapaskuhan. Naglipana ang mga taong namamasko at yung ilan ay hindi plastik upang iparamdam na hindi raw magiging masaya ang kanilang Pasko kung wala silang natanggap na regalo o nakubrang salapi. Ewan ko nga ba at ang hirap nang ma-distinguish kung sino nga ba ang tunay na nangangailangan sa nagpapanggap lamang. Although naging isa sa mga prinsipyo ko na itong hindi na pagpapabatid sa madla ng mga mabuting nagawa sa kapwa, alinsunod sa isang pangaral ng Panginoon, siguro kahit papaano ay ma-express ko naman ang tungkol sa isang little but significant Christmas act kaya ang Pasko ay Pasko nga. Hindi ako isang pilantropo o tunay na mapagkawanggawa ngunit bakit hindi ko pakinggan yung mga panawagan sa TV? Sa GMA Kapuso Foundation sa pamamagitan ng Cebuana Lhuillier. Ang aking handog? Secret... mga detalyeng sa Panginoon na lamang.
Tuluy na tuloy pa rin naman ang Pasko. Noong isang hapon nga lamang, araw ng winter solstice, napagmasdan ko sa kanlurang dako habang takipsilim pa ang isang kahalintulad ng majestic painting na ito ng American artist (Hudson River School of Landscape Painters) na si Frederick Edwin Church na “Twilight in the Wilderness” (1860). What a romantic sight to behold that brought a blissful feeling. (picture courtesy of Wikipedia)

***
Gallery of December memories

St. Pancratius Chapel,a night in Paco Park- after the wedding reception of our friends that we had attended last December 20; eerie picture yet once you step foot in the historic park and former cemetery and feel the gigantic trees around you with the said chapel as silent sentinels and eyewitnesses to Manila's long history, it feels so serene as if time had stopped in this circular beauty of a park.

Kids' party last December 19- sino yung weirdo na napalilibutan ng mga paslit? Ang tatak pa ng t-shirt ay Red Hot Chili Peppers!

MALIGAYANG PASKO AT MASAGANANG BAGONG TAON!

(Giotto di Bondone's Adoration of the Magi; courtesy of Google images)
sana, next year ay maipalimbag ko na't mailathala ang aking mga akda :)

Autumn Colors of the Talisay Trees

... it’s hard to hold a candle in the cold November rain...
The above line is from the 1992 hit “November Rain” by Guns ‘N’ Roses; man, I love its music video as well.

Oktubre pa noong nakaraang taon ko nai-post dito ang St. Jude’s Novena (pakitunghayan sa October 2010 blog posts). Iyon ang aking tradisyon sa tuwing pinaghahandaan ko ang pagsali sa blood donation activity tulad nitong ika-12 ng Nobyembre lamang sa SM Manila, ang Dugong Bombo 2011, care of Bombo Radio and Philippine National Red Cross in different cities nationwide (taun-taon ito ginaganap). Napananatili ang status quo na istriktong pag-screen ng dugo. Nine days prior to that, kailangan kong mag-nobena. Nabanggit ko na ang tungkol dito sa aking (now defunct) Friendster blog; sana balang araw ay ma-integrate ko sa isa sa mga pages ng blog site na ito. Basta kailangang taimtim na nobena kundi ay lalabas lang na repetitive prayer ito. This is the solemn formula for each prayer said= meditate+dedicate. Like the mantras of Buddhists, transcend. The final formula, give thanks to God with a grateful heart.
Ang pag-donate ng dugo ay isang pagtulong sa kapwa. Involved ang lahat ng stakeholders- donors, recipients, media and medical personnel, the sponsors. Everyone’s connected. Masaya ako na naging qualified donor ako muli kasi noong nakaraang taon, hindi ako pwede at mababa ang blood pressure ko. Nice experience... kahit na kinaligtaan akong abutan man lang ng bottled water ng staff nila, walang ibinigay sa akin na biskwit o soup o t-shirt samantalang ang mga kasabayan ko meron at personal pa nilang kinukumusta! Well anyway, hindi naman ako nagpunta doon para sa mga iyon; pwede naman akong bumili sa food court pero sana hindi ito nangyari sa iba pang donors kasi nakakahiya, eh; di ba, Star FM DJs?
Mga ilang oras matapos i-post ang blog na ito ay nagkaroon ako ng isang quiet pilgrimage sa Malakanyang kung nasaan naroon ang St. Jude's Parish (at kung bakit ba naman kumaliwa pa ako tungong Mendiola!) at sa pangalawang pagkakataon ay nag-iwan ako doon ng mga novena copies. Mas maraming tao doon kapag Huwebes at Linggo. Kainaman naman ang maglakad-lakad sa may Arlegui, doon sa gilid ng Laperal Mansion na may malalaking puno. Tahimik doon, eh. Para bang hindi mo pansin na sa complex na iyon naroon naman palagi ang Pangulo.
***
Pulos pulitika na lang ang news headlines nitong mga nakaraang araw maliban na lang before and after the Pacquiao vs. Marquez fight. Si Pacquiao ay tulad ng paborito niyang tinola, mainit pero relaxing. At si Marquez naman, nagsimula bilang chili con carne na di-naglaon ay naging salsa at biglang naging umuusok na tabasco habang napagtatanto ang kinahinatnan ng huli niyang laban.
Back to politics. I mean the recent political news. Everybody’s talking about her and her health conditions. The judicial processes,legal matters and stuff, arrest warrant, and all the chuvanessence with its on and off steam in the Philippine news. At ako naman? Nag-channel surfing tuwing primetime news at may binalikan ako na minsan ay na-enjoy ko nang una ko pa lang itong napanood noong 1998 sa Studio 23 kung saan una rin itong lumabas on Philippine TV and dubbed in English pa. Oh yeah, I’m talking about that red-haired guy with his hitenmitsurugi technique and his reverse edge sword and his world set during the Meiji restoration (of course, no sweet chocolates there yet!). Uy, tamang-tama. The final battle between Kenshin Himura and the mummified, spontaneously combusting Shishio Makoto at sa mga susunod na episode ay aabangan ko si Shogo Amakusa at ang iba pa. Hehe, just for escapism. Preferring fictional politics brought about by a moving ukiyo-e to the real and exhausting politics inside the realms of the television.
***
Kahit ano namang tugtog, basta trip. Pero interesting na sa akin yung nasa kategorya ng so-called New Age music na una akong na-familiarized dito dahil sa old issues ng PAL Mabuhay magazine kung saan kabilang sa playlist ng inflight music entertainment nito ang “Tranquil Traveller”. Mga not-the-usual instrumental music or recorded sounds from nature. Nakabili nga ako ng ilang CDs na ganito ang genre. Gusto ko rin ang jazzy, sexy tunes of saxophone (already heard the sax rendition of “Di Na Natuto” and “Yakap sa Dilim” na parang nakaka-imagine ako na nanonood ako ng isang pole dancing performance, hehehe!).
***
Kahit na ganoon ang reputasyon ng isang bahagi ng downtown district ng Maynila, ang bahagi ng Avenida Rizal sa pagitan ng Carriedo at Recto, para bang iba ang dating nito sa akin. Siguro nga na noon kasing early ‘90s at isinasama ako ng nanay sa pamimili ng second hand books sa Recto, fascinated na ako sa itsura ng lugar na iyon. Mausok, makalat, matao, maraming tindahan, may mga club pa rin kung saan sa entrance nito ay nakadispley yung ‘menu’ nila (Manila government, raid kayo nang raid tapos sila balik naman nang balik), mga lumang building, mga dyip na byaheng Pasay-Manila-Kalookan. Mga alaala ng diced hopia at storybooks. At yung Merriam Webster. Minsan ay nagtungo uli ako dito. Sa second floor nila, kahit na kinapitan ng alikabok ang mga kamay ko sa pamimili doon ng educational charts, natagpuan ko muli ang isang kakaibang pocketbook na for almost two decades ay hindi nawaglit sa alaala ko. Hindi ko akalain na makikita ko muli ang mga babasahing ito! Marami pa pala silang tinda nito, ang ilang manipis na pocketbooks na ang awtor ay si Thomas Sy lalo na yung “Chinese Sexy Verses” (published in 1991 pa) na may mga magagandang drowing ng Chinese courtesans na kinatuwaan ko pa noong tingnan habang hindi pa nakatingin ang mga sales ladies o yung ibang kostumer pero hindi ko pa rin mabili, eh. Hoy! Hoy! Hindi naman ganoong kalaswa ang nilalaman noon, a. At kamakailan lang nang nagbalik ako sa bookstore na iyon sa Avenida, hindi ko na pinalagpas ang pagkakataon. Binili ko na yun kasama ang “Chinese Analects” na pareho rin ang awtor. Iba ang feeling, eh. Kinakalawang na ang staple wire sa centerfold. Siguro ang tagal na nakatago ito sa storage room nila. Meron pa nga doon na lumang song hits magazine (ang benta ba naman nila ay 100 pesos pa rin!) featuring Guns ‘n’ Roses and Metallica. Tila mga hinango mula sa baul ng Dekada ’90. At may mga 1992-published romance pocketbooks pa na Valentine Romances ang titulo at ang kompanya ay ang Books For Pleasure, Inc. at kabilang pa sa writers nito ay si Gilda Olvidado (at hindi ko pinansin ang mga makabagong labas na pocketbooks, yung mga Precious, SGE, o Bookware na mga yan!). Bumili ako ng lima. Mga antigong babasahin na malamang ay hindi mo na mahahanap sa iba pa maliban na lang sa mga bodega ng mga printing shop kung saan unang inilimbag ang mga ito. Pag-uwi ko, binasa ko and I felt so nostalgic. Ang mga babasahing tila hinintay ako na bilhin ang mga ito at pakaingatan.
By the way, para sa akin ay mas maganda pa rin basahin ang mga lumang romance pocketbook (‘90s issues specifically) kaysa ang mga inilalathala ngayon nung mga kompanya na iyon. Iba talaga ang mga kwento kahit na naninilaw na ang mga pahina.
***
The following pictures are among those taken last October 4, 2011- the feast day of St. Francis of Assisi and the day of unforgetable nature trips to Subic. Field trip ng aming paaralan.
"Galunggong! Pahingi pa ng galunggong!"

Ang pogi nung nakaupo sa may gate ng Ocean Adventure. May madahon pang headdress.

***
Pictures taken last October 5, 2011 at the Teachers’ Day Celebration held at the Philippine Sports Commission (Ultra)

Vice President Jejomar Binay

Si Ogie Alcasid

At the Teachers' Day Celebration, the teacher and her pupil reunited after 6 decades

Si Ann Curtis, 'belting out' her rendition of "Alone". At least microphone ang hawak at hindi yosi, hehe... This was not Showtime... I don't watch that show either.

OktoberZest

“I wish to defend your honor, o Blessed Mother of our Lord” / Huge problems when there are various Biblical exegesis around
The above artwork was first conceptualized and done last May 22, 2006 in my drawing pad with the original title “Christians vs. Christians” and there were only three ‘reformer’ guests then; the grinning guy with humongous spectacles and carrying a pair of paintbrushes is the latest addition.
Noong isang araw lamang, habang naghihintay na magsimula na ang funeral Mass sa Our Lady of Fatima Parish sa Salitran, Dasmariñas, Cavite para sa isa naming kamag-anak na namaalam na, nabuo sa isip ko ang ideya para sa October blog post na ito at naalala ko muli ang isang drawing ko noon pa. Patapos na ang Oktubre, Month of the Holy Rosary. Hindi naman ako isang Marian devotee ngunit alam ko kung paano magrosaryo at magnobena. Doon sa unang blog site ko, the defunct http://weirdjtt.blog.friendster.com, inihayag ko na ang aking mga saloobin at pagkatuto na ang pagrurosaryo ay hindi naman isang vain and repetitive and un-Biblical prayer tulad ng palaging bintang ng ibang tao (siguro, balang araw ay i-integrate ko na sa mga pages ng blog site na ito ang ilang refugee blogs mula sa orihinal na site ng mga ito).
Minsan ay may nabasa akong ‘very Christian’ column sa isang old Sunday edition ng Manila Bulletin. Ruth, Naomi, Huldah, Phoebe, the godly women of the Bible na pwede nang i-mention ng very Christian columnist dito... at nasaan na ang Mahal na Ina ng Panginoon? Tapos, noong nabalita ang tungkol sa planong pagtatag ng Monte Maria Shrine sa Batangas at putok-butsi na agad ang ilang grupo na dapat pigilan ang paggawa ng diyos-diyosan sapagkat ang National Artist na si Eduardo Castrillo ay sinimulan nang ililok ang bronze statue ni Mama Mary para sa naturang shrine. Siguro kasi napakahirap nang makipagtalo sa mga taong makitid, hehe! Yung patuloy ang mga bunganga sa pag-iingay sa kanilang pambibintang na ang kanilang mga kapwa-tao ay gumagawa ng mga diyos-diyosan upang sambahin. Ang simpleng maipapayo ng mga apologists ay huwag na lang patulan ang mga taong iyon sapagkat mga sarado na, eh. Ako, kung halimbawang may pera ako upang magbiyahe sa Israel o sa mga karatig-bansa man nito at swerteng nakadiskubre pa ng isang nakabaon na maliit pero delicate nang Baal figurine, di ko ito sisirain bagkus ay ipadadala ko sa museo bilang isang mahalagang artifact na noong unang panahon ay nasaksihan nito ang pamumuhay ng mga Near Eastern people at ito ay tila mensahero ng paggunita sa nakaraan para sa mga tao ng makabagong panahon. Kung ginawa ko yung pag-donate ng Baal figurine, lumabag pa rin ba ako sa Unang Utos, mga fundamentalists? Noong mga araw matapos ang Japan tsunami, merong isang religious group na may publicized prayer meeting at iconoclasm activities. Nagsunog ng mga simbolo ng dahilan ng mga pagkakasala ng mga tao sa mundo tulad ng pera, mga materyal na bagay, at rebulto ng mga santo lalo na ang tungkol kay Mama Mary. Isinasagawa nila yun habang buhos na buhos ang mga emosyon sa abot hanggang langit na pagsusumamo na huwag daw mapahamak ang daigdig sa mga darating pang sakuna ayon sa kanilang ‘prediksyon’- ang mga ‘propeta’ na naglipana... na ang mga luha ay maaari nang maglunod ng mga demonyo at mapapikit na sa antok ang mga anghel. Ang kanilang herbal products at higanteng mga watawat? Ang Guiness world record na Ten Commandments doon sa Baguio? Dapat bang gawin ng ganoong kalaki ito para paulit-ulit na paalalahanan ang makasalanang mundo? Ah, ewan ko sa kanila, hehe! Pero para sa akin, hindi ko lang matandaan kung saan bahagi ng Bibliya ang passages na hindi ko malimutan na ang nakasaad ay tungkol sa pahayag ng Diyos na “... hindi Ko na isusulat ang Aking mga utos sa mga bato kundi sa puso na ng bawat tao...” Amen.
Matagal ko nang natutunan ang tungkol sa paggalang sa mga paniniwala ng kapwa nating tao ngunit nakalulungkot nga lang na ang pinag-aalayan ng paggalang na ito ay sila rin palang hindi umuunawa’t gumagalang sa paniniwala naman ng kapwa nila. Para sa mga iconoclasts at ang lagi nilang ibinabandera na pagkakaintindi sa Unang Utos, may nabasa akong bahagi ng sanaysay ni Bro. Bo Sanchez sa isang lumang edition ng Kerygma Magazine. Kung ang ibang tao ang kumuha ng mga litrato niyo at ng inyong mga mahal sa buhay tapos aapak-apakan ito, duduraan, at saka bubuhusan ng gas upang sunugin, ano kayang pakiramdam niyo? Meron kaming mga Buddha collection; at kulang na nga lang ay si Ganesha. Ang Egypt ay isang Muslim country ngunit alagang-alaga nito ang mga heritage sites along the Nile- ang mga pyramids, templo, mga colossus ng pharaoh na sinamba pa ng mga sinaunang tao. Hindi tulad ng mga Taliban noon sa Afghanistan. In their puritanical campaigns and burning zeal to rid ‘idolatry’, pinasabog ang isang ancient Buddhist monastery at mga rebulto ni Buddha na naroon noon sa kanilang bansa. Gaya ng nabanggit ko kanina, mahirap makipagtalo sa mga taong may ‘chosen people mentality’. Tsktsktsk. Hay, naman. God have mercy on us all.

***
Hindi ko matingnan nang diretso ang isang video sa mga news headlines nitong mga nakaraang araw tungkol sa last moments ni Muammar Gaddafi. Ang taong namumuhay sa espada ay masasawi sa espada, winika ng Panginoon. Mas mapalad pa pala si Saddam Hussein noong araw na nadakip na siya sa Iraq. Walang karahasan, hindi pinaigting ang silakbo ng damdamin, at may due process of the law (sa kabila ng mga balita tungkol sa assassination sa ilang abogado niya at ng kanyang kapanalig). Pagkatapos ng kanyang bitay ay iniuwi siya sa kanyang hometown na Tikrit kung saan ay binigyan siya ng maayos na libing alinsunod sa Islamic tradition.
Isa sa mga paborito kong kulay ay luntian o berde (at walang kinalaman sa UAAP; pakialam ko nga sa kanila, tse!). Ang pinakamadaling gawin na watawat ay sa Libya ngunit noon lang iyon. Pulos masasama ba ang ginawa ng eccentric na mama na ang paboritong kulay ay luntian at sosyalismo ang ideyalismo at kailangan pa niyang sapitin ang ganoong klaseng katapusan? Ang mga diktador o anumang uri ng pinuno ng isang bansa ay tulad din ng mga karaniwang tao na may taglay na parehong kasalanan at kabutihan. May nabasa akong komentaryo sa diyaryo noon tungkol sa mga overstaying state rulers gaya ni Gaddafi at iba pa. Hindi lang daw pulitika ang motibo kung bakit ayaw nilang umalis sa pwesto. Divine origin of state rights. Na sila’y nagki-claim kasi na sila ay ‘isinugo’ upang pangalagaan ang sambayanan at ang demokrasya ay katangian lamang ng mga sekular na bansa na walang pagkakaisa. Na kung noon pa sila bumaba sa pwesto habang hindi pa sumasama ang kanilang reputasyon sa mga tao ay maaaring mas hangaan pa sila at mas matimbang pa ang pagpapahalaga sa kanilang mga nagawang kabutihan kaysa sa mga unsavory accounts kaugnay ng kanilang pamumuno.
Sa encyclopedia, bata pa si Gaddafi sa litarto doon,a... well ang panahon kung kailan malinis pa’t hinahangaan ang kanyang mga pangarap at adhikain para sa kanyang bansang Libya.
***
Dahil sa panahon na muli ng Undas, panahon na naman ng mga kwentong kababalaghan sa TV man o sa mga babasahin. Ng tungkol sa mga misteryo, pagpaparamdam, paranormal issues, etc (sa palagay ko kaya may multo sa ilang abandonadong bahay ay dahil sa napabayaan ang mga ito ng mga henerasyong dapat sana ay mangangalaga dito; mga bahay na minsan ay pinagsumikapang ipundar ng mga may-ari dito noon, the fruits of their labor of love at pagkatapos sa paglipas ng panahon kapag wala na sila ay kasama rin nawala ang kasaysayan ng kanilang tahanan).
Kagabi ay nanood ako as usual ng mga Halloween special sa TV tulad ng nakagawian ko noon pa. At doon sa Imbestigador, kabilang sa features dito ay ang matagal nang reputasyon ng Bundok San Cristobal, ang kakaibang kakambal daw ng Bundok Banahaw. Nabanggit ko nga pala sa May blog dito na matagal ko nang pangarap pumunta sa Lucban, Quezon kapag Mayo 15 na’t Pahiyas doon, sa Kamay ni Hesus, at sa paanan ng Bundok Banahaw, ang bundok na sine-celebrate sa Tagalog folk song na ang pamagat ay may parehong ngalan. Kaya lamang ayoko nang isantabi ang Bundok San Cristobal or simply Cristobal. Hindi dapat bansagan itong bundok ng mga maligno at ang mga tagaroon sa Dolores, Quezon na ang nakikiusap. Ipinangalan ba naman kay St. Christopher (the very name of this ancient Christian martyr means “Christ-bearer”), patron ng mga manlalakbay, including mountaineers and hikers. Ang kanyang alaala ay nakaukit sa upper facade ng Miag-aw Church sa Iloilo kung saan mukha siyang isang Pinoy na magsasaka doon, napaliligiran ng mga namumungang bayabas, papaya at niyog, at pasan niya sa kanyang likod ang Panginoon na nagpakita sa kanya bilang isang musmos na may pambihirang bigat na sumasagisag daw sa pagpasan sa kasalanan ng sanlibutan. Parang blasphemy na yata kung patuloy pa ang mga kwentu-kwentong walang basehan na ikinakalat pa rin ng ilang tao- igalang na lang natin kung ituring ng marami na banal na bundok ang Banahaw ngunit kahit na hindi pa ako kailanman nakararating sa Cristobal, na-iimagine ko na kung kagaano kabigha-bighani ang mga payapang tanawin buhat doon habang nagninilay tungkol sa pangangalaga sa kapaligiran na madarama sa mga kagubatan dito... at sa gitna ng kapayapaan at kalikasan na patuloy na umiiral ay madarama nga ang presensya ng Panginoong Diyos na lumikha sa lahat ng ito, sa sanlibutan.