Bugso ng Habagat

 Theobroma cacao fruits and seeds

     Animo kailan lamang nagsimula ang taong panuruan 2015-2016 sa lahat ng pampublikong paaralan sa Pilipinas at kaybilis lumipas ang mga araw. Yun bang bago mo pa lang mapagtanto ay papatapos na pala ang taong kasalukuyan o di kaya’ y buwan na ng Marso, simula na ng bakasyon sa panahon ng tag-araw. Ah oo nga pala, ang mga klase sa VABES ay doon uli sa maiinit at maiingay na makeshift classrooms. Dahil nga may umiiral na el niño phenomenon, animo umuusok na ang nadaramang alinsangan kahit na may sangkaterbang bentilador na mabilis na kinakapalan ng alikabok. Kahit panahon pa ng tag-ulan, mainit talaga at bago mag-uwian, ang baho ko na, tsktsktsk!  

Muli akong nagkaroon ng advisory class na ang pangalan ng pangkat ay Cacao sa hanay ng Ikalimang Baitang  sa Villamor Air Base Elementary School. Ibinalik na ang homogenous class organization batay sa final average ng mga mag-aaral noong sila’y nasa Ikaapat na Baitang at itong pangkat Cacao ang maituturing na last section, ang aking pasaning krus hanggang Marso ng susunod na taon at unang araw pa lang ng pasukan noong Hunyo ay batid ko na iyon. Nagsama-sama ang mga tahimik at mababait na may marurunong din, ang mga frustrations- mga nasa developing level pa lamang ang pagkatuto, tamad mag-aral, mga hirap o mabagal magbasa at lalo na ang nagtataglay ng suliranin sa pag-uugali na tagapagdulot ng stress and tension sa kahit sinong kamag-aral o guro. Madalas akong bad trip sa totoo lang na para bang halos mula Lunes hanggang Biyernes ay napapasinghal ako sa loob ng silid-aralan o di kaya’y namimingot ng mga maldito na tumatawa pa na parang kinikiliti habang kinukurot ang tenga nila.

Kailangan pa rin naman magkaroon ng optimismo. Bilang class adviser nila para sa buong taon, kailangang iparamdam ko sa kanila na ako’y naniniwala rin sa kanila. Maaari ngang sa kasalukuyan, hindi ko batid kung natututo ba sila ngunit ang Panginoong Diyos lamang ang nakaaalam kung anong kinabukasan ang nakalaan para sa kanila. Gawin ko na lang ang aking mga tungkulin at isama sila sa aking panalangin. Anong malay ko kung late bloomers pala sila. May takdang panahon at pagkakataon para sa maturity ng bawat isa sa kanila. Malamang nga na kay lakas ng impluwensya ni Howard Gardner tungkol sa theory of multiple intelligences. Maaaring karamihan sa mga bata sa klase ay frustrations sa akademiko man o emosyonal subalit sa wastong panahon ay matutuklasan din nila ang right field kung saan sila mag-i-excel at magiging matagumpay pagkatapos paglaanan ng tiyaga at sikap ang mga disenteng pinagkakaabalahan at nagpapasaya sa kanila.

Ang very inspiring at napakagandang “A Teacher’s Prayer” ay mababasa sa cover ng lahat ng school register (DEPED Form 1) and class records maufactured by Lines and Prints Enterprises, Fairview, Quezon City. Isinama ko rin ang isang kopya nito sa blog page ng “Prayers”; please refer at the right side menu.

A TEACHER’S PRAYER

Lord Jesus, when You lived and worked and talked amongst men in Palestine, they called you Teacher.

Help me to remember the greatness of the work which has been given to me to do; that I work with the most precious material in the world, the mind of the youth. Help me always to remember that I am making marks upon that mind which time will never rub out.

Give me patience with those who are slow to learn, and even with those who refuse to learn. When I have to exercise discipline, help me to do so in sterness and yet in love. Keep me from the sarcastic and the biting tongue, and help me always to encourage those who are doing their best, even if that best is not very good.

Help me to help my students, not only to store things in their memories, but to be able to use their minds, and to think for themselves. And amidst all the worries and the frustrations of my job, help me to remember that the future of the nation and of the world is in my hands. Amen.

 Naaala ko noong unang araw ng pasukan, bahagi ng aking pagpapakilala sa mga bata na kapag walang klase at wala naman kami sa VABES at sakaling masalubong nila ako sa ibang lugar, tawagin na lang nila akong “Ate Joan”. Ayoko kasing masyadong formal. Nakakaasiwa rin ang matawag na “ma’am” kapag nasa labas naman ng eskwela.

Ang weird ko talaga, hehehe, buti alam ko... Ate Joan na lang, mga bata, hehehehe!

*******

Noong Agosto 1, napanood ko ang isang episode ng “Karelasyon” sa GMA-7 kahit na patapos na yun. Tungkol yun sa secret love affair ng isang binatang guro at ng kanyang dalagitang estudyante. Sa tunay na buhay, may mga nangyayari nang kahalintulad ng ganoon at itinuturing na mabigat na “taboo” sa mga paaralan at ang titser pa ang higit na makakastigo kahit pa ginusto naman yun ng karelasyong estudyante.

Kaya lang mayroong concluding scenes sa programa kung saan ang estudyante, pagka-gradweyt pa lang sa hayskul, nag-eempake ng mga damit at gamit niya habang nakalawit sa may dinding ng kanyang silid ang napakarami niyang medalya na nakamit buhat pa noong bata pa siya. Siguro, bahala na ang mga televiewers na mag-imagine ng nais na ending para sa dramang ito- kung siya ba ay nag-empake dahil mag-aaral na sa ibang lugar o di kaya’y nag-alsa-balutan na siya upang tuluyan nang sumama sa kanyang teacher love.

Naaalala ko noong board exam namin, kabilang sa mga huling tanong sa prof ed test category ay ganito: what if the teacher and the student fell in love with each other? Sa mga choices, ito ang pinili ko: eh di, hintayin na lang ng guro na matapos na ang kanyang tutelage o kung kailan mag-aaral pa niya ang kanyang lover at pagkatapos, maaari na nilang ipagpatuloy ang kanilang naudlot na relasyon. Kaya lang, kamakailan nang muli kong ginunita ang tungkol doon, nag-alinlangan na ako kung ang “romantic option” ay tama ba o di kaya’y ayon sa hatol ng exam checkers, mali pa rin yun lalo na kung menor de edad pa ang estudyante. Bata pa’t may gatas pa sa labi at maaari pang magbago ang kanyang damdamin lalo na kung may makatagpo siyang iba na gaya ng kasing-edad niya.

Pagkatapos, nagkaroon ng isang episode ang “Magpakailanman” na mayroong disturbing na pamagat” “My Teacher, My Rapist”. Kay garapal naman ng kung sinong tao yun na nag-isip ng ganoong title! Baka gusto lang mag-provoke ng televiewers na pansinin naman at tangkilikin ang programa nila. Kahit na ang teacher character ay nagkasala nang mabigat, sana nag-isip naman ang writers nila na gumamit ng higit na angkop na pamagat at hindi yung tunog-mapanghusga.

Subalit sa “Wagas” naman ng GMANewsTV, nagkaroon doon ng isang true love story ng isang magandang high school teacher at ng kanyang gwapong estudyante. May-December affair yun at sa bandang huli, sila pa rin ang nagkatuluyan. Kaya lamang, hindi naman ako kinikilig sa mga romansa, ano? Napa-fascinate lang ako sa mga seemingly unconventional love affairs na yaon pala, soulmates naman pala sila, eh. 

*******

BOTANICAL GALLERY

Sansevierra (snake plants) in bloom

 Magnificent clusters of santan bushes

Tawa-Tawa (the alleged and widely-believed herb for 
dengue fever)

Cattleya orchids with gorgeous blossoms

*******

Gabi-gabi sa “24 Oras” ng channel 7, kasama ang segment bago mag-commercial break ang tungkol sa air quality index ng mga lungsod ng Metro Manila. Minsan ay hindi kapani-paniwala ang mga resulta. Siguro depende kung saan naka-station ang devices ng mga awtoridad na sumusukat sa lagay ng hangin sa NCR na matagal na matagal nang polluted. Ang lungsod ng Maynila, merong good air quality? Ah, siguro ang device ay nakapirmi sa may Luneta o di kaya’y sa UST o sa Paco Park; eh, kung ilipat kaya nila ang kanilang device sa Road 10 sa Tondo at sa Quezon Boulevard sa may Quiapo area? Palagi pang wala sa listahan ng mga cities with good to fair air quality index ang aking beloved city of Pasay. Palibhasa, ang makinang panukat ng hangin ay malamang na naka-steady lang sa panulukan ng Taft Avenue at EDSA na kilalang-kilala sa suliranin sa air pollution sa dami ng mga sasakyang bumabagtas dito 24/7. Bakit hindi nila dalhin ang air quality device sa landscaped parks ng SM Mall of Asia at lalo na sa loob ng Villamor Air Base Golf Club? Tiyak na “excellent” ang magiging hatol dito!

For more lovely pictures of the Villamor Air Base Golf Club, please refer to the blog page “Lush, Fresh, and Green” of the pages menu a the right side of this page.

*******

Sa wakas, nakabili rin ako sa Astroplus- SM Mall of Asia ng lumang album ni Justin Timberlake na “FutureSex/LoveSounds” (2007 deluxe edition with DVD) kahit pa may mga bago naman siyang album and hit singles. Garapalan na ang illegal downloading mula Internet pero pinipili ko pa rin ang “legal, old school sound trip”. Pinag-ipunan ko naman ang pambili sa isang original CD. May nabili na nga ako noon na tig-99 pesos lang na “Essential Mixes” (club remixes) ng hit singles ni JT bagamat hindi naman ako fan niya. Basta, kakaibang “high” ang mag-sound trip ng mga tugtog galing sa album niya at mapakinggan ang kanyang very smooth and suave style at siya na marahil ang pinakasikat na boyband alumnus ng henerasyong ito. Paborito ko sa lahat ng hit singles niya yung “My Love”. 

*******

Sa totoo lang, hindi naman halata sa maton kong itsura na nagbabasa rin pala ako ng Tagalog romance pocketbooks kung trip ko. Ang nasa unang larawan ay mga vintage pocketbooks na nabili ko pa noon sa Merriam-Webster Bookstore sa Avenida Rizal-Recto, ang “Valentine Romances” na ilang beses ko na rin nabanggit sa mga past blogs ko. Well, what more can I say? Do not judge a book by its yellowed pages or the year it was published and printed. Sa ganda ng pagkakasalaysay ng mga kwento, lalabas na inferior dito ang karamihan sa mga present-day romances ng PHR o Bookware and those Wattpad novels na kahit gaano man kakulay ang mga anime/manga-inspired cover illustrations ng mga iyon na hindi naman naggagarantiya ng cool, unforgetable stories but the conventional plots and themes as though the same formula over and over again. Hehe, meron nga pala akong related satire on Wattpad sa August 2014 blog post kong “Soliloquy of Bitterness: I Wish I Could Laugh Out Loud Again”.

Kailan lamang, binili ko na sa wakas doon sa National Bookstore- SM Mall of Asia ang isang talaga namang bagsak-presyong Tagalog romance paperback na tipong “collector’s edition”, ang “Isla Valerie” at pinili ko pa ang Volume 5 kasi nandito ang mga huling kwentong hinugot sa series nito noong 2000-2001 pa. Tulad sa iba pang Tagalog romances, sumunod ito sa kasabihang “ sa hinahaba-haba ng prusisyon, sa simbahan pa rin ang tuloy”. But in fairness, very satisfying ang kwento ng “Isla Valerie”. Inilathala ito ng SGE Publishing. Nakapunta na ako sa opisina ng naturang kumpanya noong Enero 17, 2009. Pagkalayu-layo talaga ng address nila na nasa Valenzuela pa at higit pang malapit ang distansya ng Cavite mula dito sa Pasay! Binawi ko lang kasi noon ang ipinasa kong manuskrito at nakausap ko yung suplada nilang sekretarya. Maling akala ko kasi noon na makatatagpo na ako ng break sa pagsusulat pero ang pag-asa ko pala ang nag-break apart! Bad trip ako noon at ipinangako ko sa aking sarili na hinding-hindi na ako bibili ng kahit anong SGE product. Lumipas ang maraming taon at sumira naman ako sa aking pangako noong 2009; madalang na nga sa mga shelves ng mga bookstores ang mga pocketbooks ng SGE sapagkat naungusan na ng Precious Pages at ng Bookware tapos tambakan pa ng sandamukal na Wattpad novels. At natagpuan ko sa kasuluk-sulukan at pinaka-ibaba pang shelf na may alikabok pa at tipong halos limot na ng panahon ang mga mangilan-ngilan na lang at bagsak-presyong SGE pocketbooks.

Makakapal ang  “Isla Valerie” volumes  at ang ikalima ang pinili ko kasi gusto kong mabatid kung paano nagkabalikan ang mga pangunahing tauhan na sina Ralf at Valerie na nakalimot pa naman sa nakaraan. Una akong na-familiarized sa “Isla Valerie” series noong 2003 nang nakabili ako ng naka-sale na bundle nito na may limang pocketbooks. Somehow and somewhat, ang style ng pagsasalaysay dito at sa iba pang naunang SGE products ay reminiscent of “Valentine Romances” from the ‘90s. Yun bang naka-Taglish or straight English lamang ang ilan sa mga tuwirang sinabi at mga conversations ng mga tauhan. Naka-italicized ang Ingles at mga salitang hiram at iba pang hango sa mga banyagang wika. Ngayon nga, pansin ko sa maraming romance pocketbooks ngayon, ang corny ng Taglish blahblah. Halimbawa, ganito:   Suot na niya ang kanyang seductive Victoria’s Secret lingerie and she had the light mist of luscious perfume. Natulala sa kanyang irresistible beauty ang kanyang boyfriend. Flames of sultry desire were reflected in his eyes. Nagising ang pagkalalaki ng binata and he couldn’t fight the smoldering arousal in him. “My temptress...,” gigil niyang naiusal as he gasped in his craving for her. Nyehehehehe! Ibang level na talaga na pagkukwento ngayon! Pop fiction means popular fiction yet just ephemeral literature.

Let’s go back to “Isla Valerie”. Ang may-akda ng major stories o yung tungkol sa mga bidang sina Ralf at Valerie ay si Susana G. Espeña to whom its publishing company was named. Ang pinag-ugatan talaga nitong novella ay ang “Babae Sa Gulod” na isa raw bestseller as the company claimed. Nakakita na ako ng lumang kopya nito sa bookstore at sayang nga na sana’y binili ko na lang tutal ay mura lang at di-hamak na mas attractive kumpara sa mga katabi nito sa bookshelves gaya ng PHR o Bookware products. Well, ang istorya ng “Isla Valerie” ay siyempre romance ang taglay na genre. Pag-ibig na nagsimula sa makamundong pagnanasa; yun bang ang bidang lalaki ay natatangay ng obsesyon at ng inisyal na atraksyong pisikal lamang kaya ganoon na lang kung umarangkada ang kati niya sa katawan sa tuwing nakakatagpo ang babaeng pinapangarap. Ang bidang babae ay mayroong sheltered yet vulnerable life. Ang tipong damsel in distress to the point of being a weakling physically subalit ang kalakasan niya ay ang pagiging siya. May kapangyarihan siyang pabagsakin ang mga lalaking nabighani niya; na ang pagmamahal at pagnanasa para sa kanya ang naging kahinaan ng mga ito. Ngunit sa huli, she’s a woman deserving of true love and happiness. May taglay siya na pusong mapagpatawad at karunungan upang iwaksi na ang mga sugat at pighati mula sa nakaraan sa ngalan ng mga bagong simula tungo sa kinabukasan kasama ng kanyang mga mahal sa buhay.

May iba pang pangunahing tauhan ang nobela na tipong merong percentage ng pagiging anti-hero/anti-heroine. Ang mga tagpo kung saan isinasalaysay ang intimate moments nila ay para bang nakaka-imagine na ang kahit sinong story-absorbed readers ng x-rated film kahit pa implicit lang ang pagsasalaysay sa erotic scenes. Ang kontrabidang lalaki doon ay may di-maipaliwanag na stamina ng katawan sa kanyang naiibang “addiction”; kaya lang, mailap sa kanya ang lubos na kaligayahang hatid ng wagas na pag-ibig na hindi kailanman matutumbasan ng kahit ilang beses pa niyang pagpapakalunod sa kamunduhan. Tapos, yung babaeng labis-labis ang pagkahumaling sa kanya ay handa talagang magpaka-gaga, literal na laglag-panty para lang sa kanya. Pero ang tsik na ito, kahit na napaka-liberated sa pagkakasangkapan sa sariling katawan mapa-ibig lang siya, ay “one-man woman” pa rin. Isang lalaki lamang, wala nang iba pa.

Actually, hindi naman “bakya” ang nobela. Ang “Isla Valerie” romance ay isa sa mga pinakamaganda ang pagkakakwento. Ayon sa copyright ng mga libro nito, 2001 pa pala nang naikatha ang mga serye ng kwento. Hindi lang love story ang tatatak sa gunita ng mga mambabasa. Ang mga tagpo sa kwento ay may mga display of wealth, opulence, and power; the lives of the rich and famous blahblahblah! Ngunit kung susuriin ang pagkatao ni Ralf bilang negosyante, isinalaysay ng may-akda sa kwento na isa siyang ideal employer. Kapitalistang maka-manggagawa lalo pa’t inilahad kung paano siya maayos makitungo sa lahat ng kanyang mga empleyado ano man ang estado sa buhay ng mga ito. Nakikihalubilo siya sa mga karaniwang tao nang walang nakapalibot na mga bodyguards. Sa kabila ng pagka-involve sa ibang mga babae at nagkaroon pa ng lovechild, patuloy ang pag-asa niyang makakapiling muli ang kanyang kabiyak na si Valerie kahit inabot ng 20 taon ang kanilang pagkakalayo sa isa’t isa. Well, that’s monogamy; or better called fidelity in the name of one true love.

Nimbus Clouds

         Marami pa silang pinagkuwentuhan habang nakayapak na naglalakad sa tabing-dagat. Ito ang bonding ng dalawang babaeng umiibig. Patuloy pa rin ang pagtibay ng kanilang pagkakaibigan at samahan na kahit magkakalayo na sila ay hindi naman mawawaglit ang kanilang ugnayan.

            Hango ito mula sa isang kabanata ng short novel na may nilangaw na flop sales at isinulat ng isang weirdo at frustrated fiction writer na nagngangalang Joan T. Teves also known as Weirdjtt. Drinowing ko ang eksenang yun pero dapat nakayapak nga sa buhangin ang mga bidang sina Bridget at Leona. Sinuot na nila ng kanilang proudly Marikina and Liliw, Laguna-made footwear of flip-flops and sandals kasi baka makaapak pa sila ng matatalas na bato at mga kabibe ng talaba doon sa beach.

            Hoy, naunang ikatha ang “Dalawang Babaeng Umiibig” (pakisangguni sa September 2013 blog post na “Samizdat Publications: My Little Blue Book”) kaysa sa primetime lesbian drama series na iyon sa GMA-7 na gaya-gaya lang ang kuwento mula sa kontrobersyal na anak ng isang Hong Kong tycoon. Ang unang kabanata lang ng dramang yun ang pinanood ko tapos hindi ko na talaga trip ang kuwento sa totoo lang kahit pa siguro si Marian Rivera ang bida yet I really didn’t find the story attractive. Oo nga pala. Eh, noong panahon ng antiquity, kapag sinabing ‘lesbian’, hindi yun tungkol sa alam niyo na dahil tumutukoy yun sa mga nanirahan sa Greek island of Lesbos; kaya nga ang mga naroon sa isla ay mga Lesbian men, Lesbian women, Lesbian children, Lesbian forests, Lesbian beaches, Lesbian plains, Lesbian animals, all things native there were Lesbian! Lesbos was also the home of the great and legendary poetess, Sappho. Marami sa kanyang poetry ay dedicated sa mga kababaihan. Basta, wala kasing detailed account tungkol sa buhay niya; ni hindi pa nga napapatunayang trip niya ay mga tsiks, ano? May mga accounts ang nagsalaysay na mayroon siyang anak na babae at ayon sa ilang later Roman poets, siya ay may minahal na lalaki na nagngangalang Phaon. At ang kanilang love story ay ang tema ng ilang popular idyllic poetry noon.

Ancient Attic vase by a Brygos painter depicting Sappho (courtesy of Wikipedia/ uploader Bibi Saint-Pol)

The 3rd-century philosopher Maximus of Tyre wrote that Sappho was "small and dark" and that her relationships to her female friends were similar to those of Socrates: What else could one call the love of the Lesbian woman than the Socratic art of love? For they seem to me to have practised love after their own fashion, she the love of women, he of boys. For they said they loved many, and were captivated by all things beautiful. What Alcibiades and Charmides and Phaedrus were to him, Gyrinna and Atthis and Anactoria were to her ... (texts courtesy of Wikipedia)

            Lilintigan! Hindi ito para papurihan ang lesbianism, ano? Pakialam ko sa inyo! Nakakadiri naman yun isang uploaded picture na kasama sa Wikipedia article tungkol kay Sappho. Isang desecration na gawa ng isang ultraliberated turn-of-the-20th century French artist na hindi ko na lang pangangalanan dito. Napansin ko sa Wikipedia and other sources, bawal nga sa mga sites nila ang porn pero maluwag naman sila sa erotic artworks done through the history of art na ang marami pa sa mga ito ay napaka-explicit pa.

            Hehehe, napanood ko sa ilang palabas sa TV ang tungkol sa mga les na talagang boy na boy na at yung ilan ay pa-macho pa ang drama lalo pa’t nag-take ng male hormones o nagpa-retoke ng katawan. Eh di wow yung ilan na ang pinapakitang machismo ay daig pa ang sa mga tunay na lalake, hehehe! Well, karapatan nilang lumigaya kaya labas na ang weirdong blogger na ito. At yung say ng mga grabe kung maka-tsismis: kahit pa boy next door na ang drama ng mga les na yun, nagwi-whisper pa rin sila sa kani-kanilang mga tenga na kailangang manatili pa rin silang modest yet carefree ang kanilang charming sisterhood.

            At kahit pa matagal nang nauso ang inaasam ng ilang indibidwal na gender reassignment, the gene-bearing chromosomes na matatagpuan sa nucleus ng bawat cell ng tao ay hindi kailanman magbabago. This is an unbreakable law from nature: the XY will never turn into XX and the XX will never be a XY. 

            Pagkatapos ng “Pari ‘Koy”, switch to GMANewsTV na kami pati sa ibang cable channels! Well, loyal Kapuso pa rin ako. Kahit na namumutiktik ang channel 7 sa kadramahang palatuntunan mula umaga hanggang gabi, pansin na pansin talaga ang naiibang story plot and themes ng kanilang mga teledrama. Kaya nga, ano naman ngayon kung dominante ang ratings ng ABS-CBN o mas sikat lang talaga ang mga artista nila? Nasa mga televiewers na ang pasya. Nanonood din ako sa TV5! Ako man, essence ang pinapansin ko; ang makilatis kung gaano kahusay sa character portrayal o ang pag-arte as a whole and integrity ng isang aktor o aktres at hindi ang popularity level na pinangangakngakan ng mga showbiz fans and biased social media sites.

            Hey, saka ano ba yan? Trending sa mga pamagat ng mga drama ang mga possessive nouns and pronouns complete with the apostrophe (‘s) symbol. Minsan, corny na tulad ng mga title ng local rom-com schmaltz movies na karamihan ay galing sa pamagat ng mga sentimental love songs. Mga pinagbibidahan ng mga pinakasikat daw na love teams ngayon; hugot-kulangot pa more para sa inyong Kathniel and Jadine at gusto ng bashers na mag-riot nang bonggang-bongga ang kanilang loud-mouthed fans. And as for TV series’ titles, meron nang “my mother’s”, baka sa susunod ang mga pamagat na ay tulad ng “My Father’s Career”, “My Brother’s Girlfriend”, “My Sister’s Frenemy”, “The Cousin’s Homosexuality”, “My Uncle’s Mistress”. “My Aunt’s Jealousy”, “The Neighbor’s Family”, my... my... my, goodness! Sa pag-struggle nga naman ng ilang writers to come up with their claims that their stories are really “unconventional and different” from the rest bilang strategy sa pagtatawag ng mga televiewers na tangkilikin ang mga sarswela nila.

*******

Kuhang larawan ito sa Luneta noong Alay-Lakad 2013, shortly after sunrise. Kapansin-pansin talaga ang timeless serenity na hatid ng sagradong monumento ni Rizal nang walang commercial and industrial distraction.

Ang ibang tao kasi pulos condominium mentality na lang; masaya at matiwasay ba talagang manirahan sa mga high-rise condo kung saan ang mga nasa katabing unit mo lamang ay hindi naman masasabing kapitbahay?

Minsan ay naglakad-lakad ako doon sa may Pasay Sports Complex pagkagaling ko sa aming MAEd class sa City University of Pasay. Ika-13 ng Hunyo nang araw na iyon. Nakakadismaya naman ang nangyari sa Derham Park na kabahagi ng naturang sports complex samantalang noong nakaraang dekada lamang, ang ganda-ganda sa pampublikong parkeng ito at kapag uwian na sa AIMS, saglit pa akong tumatambay sa may fountain area bago ako sumakay ng dyip sa F.B. Harrison. Marami ngang namamasyal doon tuwing hapon, eh. Ang malaking bahagi ng lungsod ng Pasay ay talagang congested urban area at iilan lamang ang masasabing green spaces gaya ng Derham na pagkalapit-lapit pa naman sa City Hall! Ngayon ay halata talagang napabayaan ang parke. Mukhang masukal na ang mga hardin na malapit sa pader ng Pasay compound ng US Embassy. Napansin kong makalat pa sa paligid ng munting monumento ng kilalang Pasayeño and World War II hero na si Manuel Colayco, ama ng sikat na business coach na si Francisco Colayco at tila may naglakas-loob pang magtayo ng barung-barong di-kalayuan dito na akala ko bahay ng kalapati.

Basta, marumi na ang paligid ng sports complex kahit pa may ilang local government offices dito. Ginawa itong tambayan ng mga street dwellers and sidewalk vendors na ang ilan ay walang pakialam kung mabaho at makalat man ang lugar ng kanilang negosyo basta kumita lamang sa bawat araw. Alam naman natin ang bawat local government ng NCR ay mayroon talagang beautification projects and development efforts na ang pondo ay mula rin sa buwis na ibinabayad ng mga mamamayan. Kaya lang sinisira naman yun ng mga taong walang pakundangan at disiplina, at hindi marunong magpahalaga sa kapaligiran. Mga tao yun na ang napapansin na lang ay ang araw-araw na stress, pagkarimarim ng kanilang mga dura sa kalsada, at ang ikinakalat nilang basura at hindi ang kagandahan ng mga puno, halaman, at ang gaan ng pakiramdam kung ang ginagalawang kapaligiran ay malinis at matiwasay.

*******

Everybody’s entitled to his or her personal opinion and perhaps more and more folks who democratically express their thoughts would cry out how backward and brutal that Yulin Festival was recently. And I think those baseless traditions and consummerist mindset still the biggest threats to ecological conservation especially on endangered species of plants and animals. Yet a lot of folks out there still commend the Chinese animal welfare activists who exert courage and efforts though their condemnation of that event just fell into deaf ears... really deaf ears because of the thickened, waxy “tutuli” that blocked the ear passages of those voracious carnivores and their superstitions.

*******

Reminiscent of one of the caricatures uploaded in the August 2014 blog post “Soliloquy of Bitterness: I Wish I Could Laugh Out Loud Again”  

Oh, really? Ancient imperial records claim by their proud government as proof of sovereignty? Dragon’s ass!

*******

Tienanmen Square, Beijing, China (photo courtesy of Wikipedia/ uploader FlickReviewR)

The beautiful, historical site celebrates the glories and valor of Chinese heroes... including the brave students and millions of demonstrators who believed and fought for peaceful reforms and looked up at the Filipino EDSA People Power Revolution ’86 for inspiration during the tragic Tienanmen Square protests of 1989.

Hey, I had checked out the blog’s statistics for the all-time pageviews of blog posts and found out this 2008 illustration of the Dalai Lama is very popular (the picture and a short essay about his Holiness was included in the June 2012 post “Salagubang sa Ulan Tikatik”). The blogs here had gathered pageviews from mainland China, too.

*******

The Grandeur of the Blue Moon

Celebrating the lunar beauty does not make you feel blue

The full moon last July 1

The second full moon last July 31

*******

Botanical Splendor

Lush plants including mud nests of potter wasps

Hydrangeas (milfores)

Bougainvilleas

Creamy, fragrant Amaryllises

Orchids (Dendrobium variety)

Crape myrtle (melendres)

*******

Gallery of Bitter Self-Satire

Illustrations done by a blogger and pathetic loser called Weirdjtt 

Ah, nitong Mayo ay muli akong nagpadala ng maikling kwento bilang entry sa pitak ng “Bagong Manunulat” ng Liwayway magazine. Naghintay ako ng ilang araw sa reply nila sa e-mail ko kalakip ang kwento. Wala. Kung hindi ako muling nag-e-mail na may pakiusap at pagmamakaawang tumugon naman sila, hindi talaga ipababatid ng editorial staff nila eh yes or no lang naman. Hindi raw nakapasa ayon sa mga ‘pamantayan’ ng kanilang patnugot ang pinagsumikapan kong maikling kwento at hanggang doon lang, wala nang detalye kung bakit.

Sour grapes na lang? Hindi na ako magpapadala ng entry sa kanila. Hindi ko alam kung paano o anong uri ng ‘metikulusong pagbubusisi’ nila sa mga ipinapasang kwento. Sa totoo lang eh marami na nga akong nabasang kwentong na kanilang inilathala; ephemeral stories. Hindi kaaya-aya ang plot at yung ilan ay conventional at predictable na minsan; katulad ng isang kwento nilang sadyang ambiguous ang tema na kahit siguro ulit-ulitin ko ang pagbabasa ay mababanas lang ako. Ang nangyayari kasi sa kalakaran ng publishing ngayon, ang mahuhusay na editor mula sa iba’t ibang kumpanya ay magbibigay na ng go signal for publishing para sa mga manuscripts and entries na ikinatuwa nila at pumasa sa kanilang ‘strict standards’... at pagkatapos, bagsak naman pala para sa higit na nakararaming mambabasa. Sa palagay ko, marami nang pagkakataong wala na sa lugar ang mga hatol ng mga patnugot ng iba’t ibang kumpanya.

Nagdi-daydreaming ako na sa imahinasyon ko, isang bagong publishing company ang naitatag. Isang kumpanyang malawak ang pang-unawa at hindi motivated ng malaking kita. Binubuo ito ng mga makatao at maka-panitikang Pilipino na publisher at mga manunulat na sila-sila mismo ang nagtutulungan sa pag-proofread ng mga manuskrito at masisipag ang empleyado sa larangan ng paglalathala at paglilimbag. At sa kumpanyang ito, walang harsh editors or no editors at all. Hindi kailangan ng kumpanya ang mga dreamshatterers!