Alinsangan at Aliwalas Sa Panahon ng Tag-init

the weirdo and the majestic Mt. Makiling in the background

Nitong isang araw lamang ay ginanap ang Pagtatapos Batch 2011 ng Villamor Air Base Elementary School (venue: Cuneta Astrodome). Parang kailan lamang nang ako mismo yung Grade 6 na nag-gradweyt... nostalgia... Sa Alma Mater song na "Sa Iyong Isang Alay"- tinupad ko nga yung tinutukoy sa lyrics nun na "isang panatang muli kang babalikan/ upang sa iyong paanan/ muli kang aalayan..."
Ha! Tag-init na nga at namumukadkad na ang mga puno at iba pang halaman. Ayoko nang mag-summer classes sa PNU! Gusto ko naman ng mahaba-habang bakasyon (the advantage of teachers over office employees, nyehehehe, may sweldo pa rin kahit summer na). Hay, ang bakasyon sa Iloilo na matagal ko nang pinanabikan!
***
Madalas nga akong mamili sa mga ukay-ukay sa Pasay-Edsa area lalo na kapag may sale. Iniisnab ko na lang ang mga retail stores sa loob ng mga mall. Sobrang mahal ng mga produkto nila. Tulad na lang sa Dickies branch ng Metropoint. Ang taray pa ng mga sales ladies nang tinanong ko lang tungkol sa 70% off kuno nila. Kung ano raw ang nasa etiketa ay siya nang 70% ng original price ng t-shirts na tinda nila. Ha? Itong isang t-shirt na kupas na ang kulay ay 300 pesos pa rin kahit na 70% discount na? At bigla ko na lang napagtanto na best friend talaga ng masa ang mga tindahan ng mga ukay-ukay! Doon nga sa isang ukay-ukay sa Edsa, at least mas friendly naman ang bading na tagatinda kaysa mga sales ladies sa mall na kay kapal ng make-up. Segunda mano na lamang na kasuotan kahit na hindi mo naman kailanman malalaman kung sino ang huling nagsuot nito. Anong Penshoppe? What Bench or Human? Forme, Cinderella, Kashieca, Karimadon? Komersyalisadong kapitalismo, hehe! Saan ko ba huling nakita ang mga tindahang iyon? Sa mga ukay-ukay, hindi man mga produktong Pilipino ang mabibili doon ngunit nakatutulong pa rin naman tayo sa ating kapwa-Pilipino, eh. Sino ba ang kadalasan ang mga may-ari at naghahanapbuhay nang marangal sa pamamagitan ng mga tindahang ukay-ukay? Mga Pilipino siyempre! :)

Grade 4- Section 9 (Dove) School Year 2010-11

Ang mga batang ito- marami ay sakit ng ulo at stress ang idinudulot ngunit lahat naman ay naghahatid ng kasiyahan sa inyong lingkod. Salamat :)

Siguro nga na natural sa karamihan sa mga bata ang pagkamakasarili. Dahil ba sa mura pa nilang isipan para may puwang naman ang maturity? Minsan, sa pagka-bad trip ko nang nadatnan kong makalat ang loob ng silid-aralan, ako na mismo ang nagwalis at nagtapon ng basura. Hindi na ako nag-utos sa kanila o sa cleaners ng araw na iyon upang subukan ko kung may kusang-loob ba sila o sense of responsibility na kahit na hindi na sila pagsabihan ay gagawin na nila nang maluwag sa loob ang kanilang mga tungkulin bilang mga mag-aaral. Hay, wala. Wala lang sa kanila kahit na nakatanga na sa panonood sa akin na naglilinis ng mga kalat nila o di kaya'y bubulyawan na lamang ang mga cleaners na tulungan ako pero mga mas walang kusang-loob din. Kinokontrol ko na lang nga ang pagkabwisit ko habang pinaaalalahanan sila ng tungkol sa kahit simpleng disiplina. Ngunit ewan ko nga ba sa ibang bata na may pagka-sadista na kapag lalong pinangangaralan ay mas lalong susuway. Siguro nga na mga paslit lang ang mga iyon. Mga batang musmos at hindi mga labinlimang taon gulang. Isipin ko na lang na may tamang panahon naman para sa lubos nilang pagkatuto at maturity. Gawin ko na lang ang aking mga tungkulin at hindi ako isang perfectly magical mentor na kaya silang baguhin overnight. Huwag pilitin. Ang cliche na paulit-ulit sa elementary school environment- mga bata pa naman yan, eh, marami pang kakaining bigas, ang aking mantra... period. Hindi ko naman sa nilalahat ang mga batang ito. Palibhasa ay iba ang nakagisnan kong 'kultura' noong ako'y nasa elementarya pa tulad nila.
Naiisip ko naman palagi ang mga batang iyon. Sino ba ako sa kanila? Kung sasagi man sa kanilang alaala ang pagmumukha ko, paano nila gugunitain ang nagdaang limang buwan (noong Disyembre lamang ako nagsimula dito sa VABES) nang nagku-krus ang aming mga landas tuwing umaga, Lunes hanggang Biyernes? Pagkatapos ng ilang taon kung kailan mas malalaki na sila kaysa sa akin at nag-flashback sa kanilang alaala ang panahong greyd por pa sila, maaalala pa kaya nila ang weirdong ito na nag-substitute sa kanilang yumaong class adviser? Ang kanilang pangalawang class adviser na isang total stranger na dumaan lang sa panahon ng kanilang kabataan at minsan ay kanilang nakadaupang-palad?
"Teach a child to choose the right path; and when he becomes older, he will remain upon it" Proverbs 22:6 - ang kawikaang naging bahagi na ng aking kamalayan mula pa noong ten years old ako; assignment kasi namin ang mag-recite ng isang salawikain sa Character Education subject at nang binuklat ko ang Bibliya, nadama ko ang inspirasyon ng Holy Spirit at napili ko ito sa dinami-dami ng mga passages doon.

The January 25 Field Trip

Lakbay-aral naming mga taga-Villamor Air Base Elementary School. Dati-rati, ako ang estudyante... at sa Field trip na ito, ako na ang napaliligiran ng mga estudyante, hehe! First itinerary ay sa Gardenia Factory sa Biñan, Laguna. Dedicated employees, honest company, quality products. Next ang Go Nuts Donuts. Kung ang Dunkin at Mister Donut ay ang McDonald and Jollibee, ang Go Nuts naman ang Max's or Kenny Rogers. Hehe, mahal pero ibang klase raw ang linamnam.

(optical illusion? cameras are not allowed inside the plant facilities)

Next itinerary ay ang Manila Ocean Park- dream come true. Pambihira nga ang kagandahan ng marine biodiversity ng bansa. Paalala ng mga nagdaang panahon kung kailan hindi pa mapanira ang mga tao sa kapaligiran. Sana, makapamasyal uli ako doon. Ngunit bakit may nasagap yata akong hypocrisy sa ilang namasyal doon? Hangang-hanga sila sa nakita nila sa mga naglalakihang aquarium pero paglabas nila ng MOP, nagkakalat naman sila ng basura sa kung saan-saan! Hay, mga tao...

(huge, huge fishes!)

(the kids and me)
Love nature, love the Earth- masterpiece of God.

It's Not All About The Mush...

"The heartbeat... not for the arrival of death... but for the love of God." -St. Valentine's last moments on his martyrdom.

Nagsusulat ako ng mga kwentong mayroong romantic contents... ngunit ako mismo ay walang pakialam sa pagkakaroon ng romantic involvement. Wala akong pakialam sa mga magkasintahan sa paligid. Wala akong pakialam sa mga nauulinigang cheesy but schmaltzy, sentimental but mawkish 'lambing exchanges' and stupid pickup lines. Wala akong pakialam kung pagtawanan man ako at pagtsismisan ng ibang tao kung bakit ganito ako (upakan ko pa sila, eh!). Wala akong pakialam sa secular and commercialized side ng okasyon ngayon dahil higit kong pinahahalagahan ang religious origins nito, ano?
Pakialam ko sa mga boyfriend or girlfriend niyo! NYEHEHEHEHE! }:0

(cruel intentions and tainted love affairs)

(girls who got tired of their boys)

(wild thoughts)

(the story of a frat master)

(the unexpected weapon of a bullying straight guy)

(rated SPG)

Rage Against The Machination

Ahoy! Ang daming pageviews na ang blog post na ito! (added here- October 31, 2014)
Bakit ba ang dami-daming pageviews dito na parang galing pa sa ibang bansa? (November 3, 2014)
 
Some people find me disgusting because of how I dress or carry myself... I am just being myself, I don't care anyway about your bitter criticisms.
They don't like me... I dislike them back...
I'm sick and tired of some people's established standards and expectations of how should I be...
Why should you be intrigued by my statements and how I express myself? I've never been in a romantic relationship. Boyfriend- I don't think so. Just look at me. Do I look like a real 'human being' in their (or your) eyes? Girlfriend- having one is a serious taboo. Lesbianism- delusion that should be attacked and be shot point-blank, and destroyed; it's against my principles...
I never have a boyfriend, not even a suitor. I don't give a damn. Those men care only for the physical looks. No one realizes that a strange-looking stone is actually a genuine diamond. Should I go for a total makeover just for the acceptance of people who just can't accept me as who I am?
I'm not paranoid; some people do really dislike me. That's some bitter reality. They don't want me to stay close to them. Yeah, I just keep distance. Solitary, misunderstood weirdo, that's me... but I'm not doing any harm... yet they still don't like me.

4th Floor, Building A, Villamor Air Base Elementary School

Why so serious?- Joker of "The Dark Knight" (played by the late Heath Ledger)

Susundin ko na lang ang payo ng mga titser- huwag dibdibin ang mga suliranin at baka mapabilis ang maturity ng aking youthful and cute face! Ang katotohanan sa paligid na ibang-iba na nga ang henerasyon ng mga bata ngayon! Ewan ko nga ba... siguro kasi, noong nasa elementarya pa ako, kasama ako sa top section from Grade 1 to Grade 6 kaya iba ang kulturang nakagisnan ko noon. Pero mga bata pa kasi ang mga nakasasalamuha ko from Monday to Friday, 6:15 am to 12:15 pm. Marami pa silang pagdaraanan, mga matututunan. Kung magulo man at pasaway, naghahanap lang kasi ng pansin and outlet for self-expression lalo pa't malapit na rin pumasok sa adolescent stage ng kanilang buhay.
Naalala ko ang isang kwentong nabasa ko sa columnn ni Father San Luis sa Manila Bulletin. Tungkol sa isang scientist na nag-ala alchemist nang nag-eksperimento kung pwede bang paghaluin ang ginto at pilak. Bigo siya kaya lang nang sinuri niya uli ang mga metal,napansin niya na may patak-patak ng ginto ang dumikit at nanatili sa pilak at ganoon din ang pilak sa ginto kahit na hindi sila naghalo. Ang relasyon ko kaya sa mga paslit na iyon na mga Grade 4? Para bang kagaya doon sa ginto at pilak? May matututunan naman ako sa kanila at ganoon din naman sila sa akin.Mutuality. At pagkatapos nito,kapag Grade 5 na sila next school year, hay,asahan na ang mga ito ay magmamano nasa akin bilang pagbati kapag nasalubong ako sa corridor ng aming paaralan. Pambihira,kung yung mga apo ko nga sa aking mga pamangkin na mga anak ng mga pinsan ko ay naiilang pa ako na magmano sila sa akin! Hehehe! Syempre, anong ligaya para sa isang guro na makita ang pag-unlad ng mga mag-aaral niya. Hindi man ako perfect teacher ngunit gagawin ko na lang ang aking mga tungkulin. Aaminin ko na may halo rin extrinsic motivation ang aking career... kasi kailangan ko ng pera para maipalimbag na ang aking mga akda! Kahit na naroon na ako sa VABES, hindi ko pa rin isasantabi ang pangarap kong maging writer! Artist-writer on my own right, yeah!
Hay, sana matuloy na next week ang class picture namin. Hehe, dati-rati'y ako ang mag-aaral sa mga class picture noon pero ngayon, ako na ang pinaliligiran ng aking mga pupils. Who knows? Baka, in the future ay may mga magiging titser sa kanila. Daranasin din nila ang dinanas ko sa kasalukuyan,hehe! Ngunit ang maging guro? Habang may bata,may guro. Walang mga doktor o engineer o mga milyonaryo kung walang mga guro! So don't you dare underestimate the career of a teacher. If you still think in your narrow mind that teachers suck; no,you're the one who suck! Haha, maraming salamat sa mga nagpapahalaga sa lahat ng guro! :)

Northeast Monsoon Tidings

Way back in the '90s, at the old campus of the Villamor Air Base Elementary School here in Pasay City, there was a weirdo named Joan T. Teves...
2010... that weirdo returned as a "titser-titseran" having Heograpiya, Kasaysayan, at Sibika of the Makabayan subject area as her subject to teach for Grade 4 pupils.
The Northeast Monsoon on the eight of December- Feast of the Immaculate Conception and the anniversary of the Philippine invasion by the Japanese forces during the war. That weird "titser-titseran" started her "mission". At kasama ko pa ang nanay ko na Grade 4 teacher din; nakadaupang-palad ko pa ang mga naging guro ko noon dito sa VABES! (similar thoughts at my first blog site- http://weirdjtt.blog.friendster.com; look for the essay "Southwest Monsoon Tidings")
Ma'am Teves, Ma'am Joan... nasasanay na rin ako kahit na medyo naiilang pa rin, hehehe! At yung parents ng ilang estudyante ay malamang nga na duda sa akin but that's alright. Dahil sa pampublikong paaralan ang aking Alma Mater, halu-halo ang mga bata. Ewan nga ba at palibhasa kasi, noong ako'y nasa elementarya pa ay kabilang ako sa top class (FL) from Grade 1 to 6. Ngunit iilan lang naman ang mga pasaway at higit pa rin nakararami ang mabilis kong nakapalagayang-loob. Hindi naman talaga ako ang nakagisnang class adviser ng Grade 4- Section 9/ Dove. Pumanaw na ang kanilang guro (take care always, Ma'am... we miss you!) at ako ang substitute. Hindi man ako high-caliber mentor pero gagawin ko na lamang ang aking makakaya. Oh, yes! Ang aking makakaya. Cliche man ang ganitong pananalita ngunit ito ang aking mantra. At saka, ang magkaroon ng trabaho na gusto ko ilang araw bago ang Pasko, napakagandang regalo. Maraming salamat sa Panginoon!
(related blog doon din sa first blog site ko; look for the December essays there na Christmas-related; I don't need to reiterate; the same thoughts I won't ever get tired of)
Samahan ng malalamig ang Pasko... kawawa ka naman/ single ka ngayong Pasko (Christmas Single by Rocksteddy). Corny niyo! Schmaltz! Yung commercial ngayon ng Nestea- lalong mas corny, hehehe! Hoy, ang Pasko ay hindi lang para sa mga magsyota, ano? At saka, ako nga ay gusto kong malamig ang Pasko. Yung maginaw pa. Lasapin ang lamig at pagsapit naman ng summer kung kailan makapanindig-balahibo ang alinsangan, hahanap-hanapin na ang ginaw ng Disyembre at Enero, hehehe!
Celebrate the real beauty of the Christmas season.