The January 25 Field Trip

Lakbay-aral naming mga taga-Villamor Air Base Elementary School. Dati-rati, ako ang estudyante... at sa Field trip na ito, ako na ang napaliligiran ng mga estudyante, hehe! First itinerary ay sa Gardenia Factory sa Biñan, Laguna. Dedicated employees, honest company, quality products. Next ang Go Nuts Donuts. Kung ang Dunkin at Mister Donut ay ang McDonald and Jollibee, ang Go Nuts naman ang Max's or Kenny Rogers. Hehe, mahal pero ibang klase raw ang linamnam.

(optical illusion? cameras are not allowed inside the plant facilities)

Next itinerary ay ang Manila Ocean Park- dream come true. Pambihira nga ang kagandahan ng marine biodiversity ng bansa. Paalala ng mga nagdaang panahon kung kailan hindi pa mapanira ang mga tao sa kapaligiran. Sana, makapamasyal uli ako doon. Ngunit bakit may nasagap yata akong hypocrisy sa ilang namasyal doon? Hangang-hanga sila sa nakita nila sa mga naglalakihang aquarium pero paglabas nila ng MOP, nagkakalat naman sila ng basura sa kung saan-saan! Hay, mga tao...

(huge, huge fishes!)

(the kids and me)
Love nature, love the Earth- masterpiece of God.

It's Not All About The Mush...

"The heartbeat... not for the arrival of death... but for the love of God." -St. Valentine's last moments on his martyrdom.

Nagsusulat ako ng mga kwentong mayroong romantic contents... ngunit ako mismo ay walang pakialam sa pagkakaroon ng romantic involvement. Wala akong pakialam sa mga magkasintahan sa paligid. Wala akong pakialam sa mga nauulinigang cheesy but schmaltzy, sentimental but mawkish 'lambing exchanges' and stupid pickup lines. Wala akong pakialam kung pagtawanan man ako at pagtsismisan ng ibang tao kung bakit ganito ako (upakan ko pa sila, eh!). Wala akong pakialam sa secular and commercialized side ng okasyon ngayon dahil higit kong pinahahalagahan ang religious origins nito, ano?
Pakialam ko sa mga boyfriend or girlfriend niyo! NYEHEHEHEHE! }:0

(cruel intentions and tainted love affairs)

(girls who got tired of their boys)

(wild thoughts)

(the story of a frat master)

(the unexpected weapon of a bullying straight guy)

(rated SPG)

Rage Against The Machination

Ahoy! Ang daming pageviews na ang blog post na ito! (added here- October 31, 2014)
Bakit ba ang dami-daming pageviews dito na parang galing pa sa ibang bansa? (November 3, 2014)
 
Some people find me disgusting because of how I dress or carry myself... I am just being myself, I don't care anyway about your bitter criticisms.
They don't like me... I dislike them back...
I'm sick and tired of some people's established standards and expectations of how should I be...
Why should you be intrigued by my statements and how I express myself? I've never been in a romantic relationship. Boyfriend- I don't think so. Just look at me. Do I look like a real 'human being' in their (or your) eyes? Girlfriend- having one is a serious taboo. Lesbianism- delusion that should be attacked and be shot point-blank, and destroyed; it's against my principles...
I never have a boyfriend, not even a suitor. I don't give a damn. Those men care only for the physical looks. No one realizes that a strange-looking stone is actually a genuine diamond. Should I go for a total makeover just for the acceptance of people who just can't accept me as who I am?
I'm not paranoid; some people do really dislike me. That's some bitter reality. They don't want me to stay close to them. Yeah, I just keep distance. Solitary, misunderstood weirdo, that's me... but I'm not doing any harm... yet they still don't like me.

4th Floor, Building A, Villamor Air Base Elementary School

Why so serious?- Joker of "The Dark Knight" (played by the late Heath Ledger)

Susundin ko na lang ang payo ng mga titser- huwag dibdibin ang mga suliranin at baka mapabilis ang maturity ng aking youthful and cute face! Ang katotohanan sa paligid na ibang-iba na nga ang henerasyon ng mga bata ngayon! Ewan ko nga ba... siguro kasi, noong nasa elementarya pa ako, kasama ako sa top section from Grade 1 to Grade 6 kaya iba ang kulturang nakagisnan ko noon. Pero mga bata pa kasi ang mga nakasasalamuha ko from Monday to Friday, 6:15 am to 12:15 pm. Marami pa silang pagdaraanan, mga matututunan. Kung magulo man at pasaway, naghahanap lang kasi ng pansin and outlet for self-expression lalo pa't malapit na rin pumasok sa adolescent stage ng kanilang buhay.
Naalala ko ang isang kwentong nabasa ko sa columnn ni Father San Luis sa Manila Bulletin. Tungkol sa isang scientist na nag-ala alchemist nang nag-eksperimento kung pwede bang paghaluin ang ginto at pilak. Bigo siya kaya lang nang sinuri niya uli ang mga metal,napansin niya na may patak-patak ng ginto ang dumikit at nanatili sa pilak at ganoon din ang pilak sa ginto kahit na hindi sila naghalo. Ang relasyon ko kaya sa mga paslit na iyon na mga Grade 4? Para bang kagaya doon sa ginto at pilak? May matututunan naman ako sa kanila at ganoon din naman sila sa akin.Mutuality. At pagkatapos nito,kapag Grade 5 na sila next school year, hay,asahan na ang mga ito ay magmamano nasa akin bilang pagbati kapag nasalubong ako sa corridor ng aming paaralan. Pambihira,kung yung mga apo ko nga sa aking mga pamangkin na mga anak ng mga pinsan ko ay naiilang pa ako na magmano sila sa akin! Hehehe! Syempre, anong ligaya para sa isang guro na makita ang pag-unlad ng mga mag-aaral niya. Hindi man ako perfect teacher ngunit gagawin ko na lang ang aking mga tungkulin. Aaminin ko na may halo rin extrinsic motivation ang aking career... kasi kailangan ko ng pera para maipalimbag na ang aking mga akda! Kahit na naroon na ako sa VABES, hindi ko pa rin isasantabi ang pangarap kong maging writer! Artist-writer on my own right, yeah!
Hay, sana matuloy na next week ang class picture namin. Hehe, dati-rati'y ako ang mag-aaral sa mga class picture noon pero ngayon, ako na ang pinaliligiran ng aking mga pupils. Who knows? Baka, in the future ay may mga magiging titser sa kanila. Daranasin din nila ang dinanas ko sa kasalukuyan,hehe! Ngunit ang maging guro? Habang may bata,may guro. Walang mga doktor o engineer o mga milyonaryo kung walang mga guro! So don't you dare underestimate the career of a teacher. If you still think in your narrow mind that teachers suck; no,you're the one who suck! Haha, maraming salamat sa mga nagpapahalaga sa lahat ng guro! :)

Northeast Monsoon Tidings

Way back in the '90s, at the old campus of the Villamor Air Base Elementary School here in Pasay City, there was a weirdo named Joan T. Teves...
2010... that weirdo returned as a "titser-titseran" having Heograpiya, Kasaysayan, at Sibika of the Makabayan subject area as her subject to teach for Grade 4 pupils.
The Northeast Monsoon on the eight of December- Feast of the Immaculate Conception and the anniversary of the Philippine invasion by the Japanese forces during the war. That weird "titser-titseran" started her "mission". At kasama ko pa ang nanay ko na Grade 4 teacher din; nakadaupang-palad ko pa ang mga naging guro ko noon dito sa VABES! (similar thoughts at my first blog site- http://weirdjtt.blog.friendster.com; look for the essay "Southwest Monsoon Tidings")
Ma'am Teves, Ma'am Joan... nasasanay na rin ako kahit na medyo naiilang pa rin, hehehe! At yung parents ng ilang estudyante ay malamang nga na duda sa akin but that's alright. Dahil sa pampublikong paaralan ang aking Alma Mater, halu-halo ang mga bata. Ewan nga ba at palibhasa kasi, noong ako'y nasa elementarya pa ay kabilang ako sa top class (FL) from Grade 1 to 6. Ngunit iilan lang naman ang mga pasaway at higit pa rin nakararami ang mabilis kong nakapalagayang-loob. Hindi naman talaga ako ang nakagisnang class adviser ng Grade 4- Section 9/ Dove. Pumanaw na ang kanilang guro (take care always, Ma'am... we miss you!) at ako ang substitute. Hindi man ako high-caliber mentor pero gagawin ko na lamang ang aking makakaya. Oh, yes! Ang aking makakaya. Cliche man ang ganitong pananalita ngunit ito ang aking mantra. At saka, ang magkaroon ng trabaho na gusto ko ilang araw bago ang Pasko, napakagandang regalo. Maraming salamat sa Panginoon!
(related blog doon din sa first blog site ko; look for the December essays there na Christmas-related; I don't need to reiterate; the same thoughts I won't ever get tired of)
Samahan ng malalamig ang Pasko... kawawa ka naman/ single ka ngayong Pasko (Christmas Single by Rocksteddy). Corny niyo! Schmaltz! Yung commercial ngayon ng Nestea- lalong mas corny, hehehe! Hoy, ang Pasko ay hindi lang para sa mga magsyota, ano? At saka, ako nga ay gusto kong malamig ang Pasko. Yung maginaw pa. Lasapin ang lamig at pagsapit naman ng summer kung kailan makapanindig-balahibo ang alinsangan, hahanap-hanapin na ang ginaw ng Disyembre at Enero, hehehe!
Celebrate the real beauty of the Christmas season.

Picture Lay-outs and Speech Balloons

“... since I am impressed it must contain some sort of impression.” – statement of an art critic upon seeing Claude Monet’s “Impression: Sunrise” in 1872

Okey talagang mag-trip down memory lane sa tuwing pinanonood ko ang re-run ng “Dragon Ball” sa Q-11 on weekday afternoons. Mas gusto ko ang mga unang season nito kung kailan batang musmos pa si Son Goku kaysa sa mga succeeding seasons na DB Z kung saan adult na siya (except DB GT dahil bumalik siya sa pagkabata due to the impulsive wish of his first ever major enemy kahit uugud-ugod na, si Mr. Pilaf kasama pa ang dalawang loyal na alalay nito) at mas mararahas na ang mga laban niya (including DB movies featuring powerful foes like Broly and Coola). Kasi mas fun ang adventures, eh. Okey silang mag-ate ni Bulma at ang mga kabarkada pa yung mga original cast. Una ko itong napanood noong 1995 at talagang sinubaybayan ko ito at kinatuwaan. At talagang natawa ako sa ‘first granted wish’ na ibinigay ng mystical dragon kahit ang naughty naman, hehehe! Kaiba kasi sa karamihan sa mga naglipanang anime- character/ visual design and personality, the stories, etc. Anupa’t ang Dragon Ball ang pinakapopular na anime. Ah, yung Son Goku ng Saiyuki along with certain Sanzo, Gojyo, and Hakkai at isang cute dragon na nagiging jeep? Di ko yun kilala! Pero ang Dragon Ball kasi ay hango sa isang Chinese novel na isinulat ng isang anonymous author noong Ming Dynasty pa, ang “Journey to the West” kung saan ay may tauhan doon na para talagang unggoy kung kumilos at malamang ang nag-inspire kay Akira Toriyama para likhain si Son Goku. Ayos, a! Hindi ko lang napanood ang Hollywood movie na Dragon Ball pero noong 1994 ay may napanood akong VHS copy ng isang Taiwanese fantasy-martial arts film na “Dragon Boy” kahit na marami rin itong pinagkaiba sa anime. Kamehame wave! Actually, mayroong hari noon sa Hawaii bago ang US conquest na ang pangalan ay si King Kamehameha. Pero wala siyang kinalaman sa anime, a!

Syempre, muling ipinalalabas sa TV ang mga anime na iyon- upang maging entertainment ng BAGONG HENERASYON ng mga manonood. Pareho noong Voltes V na unang sinubaybayan ng mga kabataan noong ‘70s kahit na biglang na-censor ng gobyerno ni Marcos ang last four episodes nito (related statements to this sentence at my first blog site http://weirdjtt.blog.friendster.com; please look for the essay “Ninoy & Makoy”). Nagbalik ang nasabing anime noong ‘90s, first sa IBC-13 then to GMA-7 na siyang tuluyan nang ipinalabas ang lahat ng kabanata nito at tuwang-tuwa naman ang ‘70s kids dahil doon, haha! Malimit talaga ang mga replay ng mga Japanese-made animated series na iyon na minsan din nating sinubaybayan na parang mga soap opera lalo na yung mga hango sa mga classical stories or movies/ plays gaya ng Cedie, Trapp Family Singers (one of my all-time favorites), Peter Pan, Dog of Flanders, Princess Sarah, Remi, Georgie, Cinderella, The Yearling, at napakarami pang iba. Mga wholesome ang category na iyon. Tapos, nakabuntot ang mga action-filled anime gaya ng Dragon Ball, Ghost Fighter, Yaiba, Samurai X, Sailor Moon, Mojacko (this one is safe, fun, and rated 'general patronage' and one of my all-time favorites), Slam Dunk (bitin pero it's one of my favorites, too) and the list is endless! Maaksyon at the same time, binabatikos for violence kahit na naka-indicate ang parental guidance sa may ibaba ng screen ng TV. At naalala ko noon yung mga ‘teks’ na yun ng anime,hehehe!Bago ko malimutan, si Doraemon pala ay pinanonood ko rin!

Hokusai's Great Wave Off Kanagawa

Kunisada's Sumo Wrestling Scene

Sharaku's Portrait of Sawamura Sojuro, Kabuki Actor

Hiroshige's Plum Garden in Kameido (left) and Vincent Van Gogh's Flowering Plum Tree (right)

Hokusai's Ninja

A caricature done by Kuniyoshi


Hindi naman bago ang konsepto ng anime designs dahil sa naunang nauso na mass-produced, affordable prints na mala-poster na ididikit na lang sa mga dinding, ang Ukiyo-e or “pictures of the floating world” (yun nga lang ay realistic and poetic ang disenyo dito and no large eyes, out-of-this-world hairstyle, sweat drop, and slapstick humor). Malamang nga na ito ang nagpapagaan sa mood ng somber atmosphere of the Tokugawa regime especially in its last decades (thanks to America for the modernization). Una ko nga palang narinig ang tungkol doon sa isang episode ng “Lupin III” tapos nakita ko pa sa Mabuhay magazine. Signature Japanese art talaga kahit na meron din Chinese influence. At lubos itong hinangaan ng Westerners, lalo na ang European Impressionists of the 19th century. Marami ang maestro pagdating dito tulad nina Kunisada, Kunichika, Kuniyoshi, Kuneho...no,no,hehe... Harunobu, Utamaro, Sharaku, etc, etc, at talagang marami kasi may mga apprentice pa ang mga yun (click niyo na lang sa Wikipedia). Lumitaw rin ang mga tanyag na landscapists na sina Hiroshige at Hokusai na mayroong art album noon na tinatawag na manga sketchbook (o,yan at sa kanya ang credit at hindi sa mga manga at mangagaya artists na alam niyo). Kahit anong tema ang makikita sa mga ukiyo-e- nature, views, portraits, ordinary people, scenes of everyday life, fantasies, kahit yung kalaswaan. Noon pa nauso ang ‘smut’ at di ito 20th century invention out of pruriency and obscenity (pero may ‘Board of Censors’ din naman ang gobyerno nila di-naglaon). Ay, grabe... di ko nga matingnan nang diretso ang ganoong mga litrato na nakolekta sa Google at para akong masusuka, hehehe! Nabanggit ko na si Hokusai. Noong bago pa siya nag-concentrate sa kanyang monumental and wholesome “Mt. Fuji views”, including his iconic “Great Wave Off Lake Kanagawa” at bata-bata pa siya ay gumagawa siya ng “for adults only” prints... nang nakita ko ang isa dito sa Google, parang ayoko na yatang kumain ng takoyaki! Naku-culture shock ako, hehehe! Iyung ganoong uri ng ukiyo-e ay tinawag na shunga, ang sinaunang ‘hentai’. Hoy, kahit kailan ay hindi pa ako nanood ng mga ganoong mahahalay na anime, a! Exception siguro ang “Ghost in the Shell: The Movie” na maraming eksena kung saan walang damit ang bida na si Motoko Kusanagi pero wala naman siyang sex scenes doon (adult anime rin ang "Akira" pero more of action ang genre nito). Bukod sa kalaswaan, meron din di maganda ang kwento kaya tuloy nawawalan ng kwenta ang isang anime. Gaya ng napanood ko (pero hindi natapos) na animated movie (English subtitles) na hindi ko rin alam ang title at hango sa buhay ng maalamat na si Shiro Amakusa (di ito yung sa isang season ng Samurai X); ngunit sa palagay ko napakalayo ng kwento nito mula sa tunay na katauhan ng naturang Japanese Christian martyr. That anime was nothing but a thrashy showcase of violence and gore and highly-offensive to Christianity as well. Siguro nga na ipinakikita ng animators ang harsh fact noong Tokugawa regime nang ipinapatay nito ang mga Kristiyano (including St. Lorenzo Ruiz and co.). Kaya lang, napaka-OA naman ng depiction of religious persecution doon at hinaluan pa ng supernatural chuvanessence. What about the staff behind those type of anime? Siguro kasi, madali lang sa kanila- kailangan lang ng drawing pens at papel tapos colors... and unlimited imagination that unleashes sadistic portrayals and licentious characterization! Ngunit hindi naman ako ang tipo na manghahagis ng bato, ano? Kaya lamang kasi, gaano man ka-mature ang tayong mga tao at tumingin pa rin sa mga hindi dapat pagtuunan ng pansin at hindi makinig sa konsenya ay nagkakasala pa rin kahit sa isipan lamang. We humans are frail creatures after all. Hay, I still feel like some puritanical critic because of these statements yet I’m no prig! By the way, pity me, I still don’t know what an otaku means...

The Grand Finale of this blog post. Kung alam ko lang sana noon pa na hahantong sa near extinction ang Pinoy komiks sa dekadang ito ay iningatan ko sana ang iba kong komiks noon! Ang mga komiks na magazine-format at taglilimang piso pero marami namang kwento at may kwenta pa (kahit na ma-karbon ang mga pahina tulad sa dyaryo). Ubiquitous entertainment materials of Pinoy pop culture na kung nasaan naroon ang mga news and magazine stand sa mga bangketa ay naroon din ang mga ito (pati Liwayway magazine nga ay bihira na rin). Hindi pa ako kailanman nakausyoso sa tinatawag nilang Komikon. Meron namang mga komiks sa mga bookstores pero manga/anime style ang mga ito at di ko trip! Ang gusto ko ay istilong Pinoy talaga at nakaka-relate ang mga Pinoy dito lalo pa kung stories of realism. Na ang mangga ay mangga nga at hindi mukhang manga! Wala naman akong pakialam sa mga kontrobersyang dumikit sa pagkakakilanlan ni Carlo J. Caparas (hoy, Radioactive Ogag Reject, tumahimik nga kayo!). At kahit na hindi man siya gawaran ng National Artist award ay naging tinitingalang modelo naman ng isang nangangarap na manunulat na nagsumikap at nagtagumpay. Na kung gusto mong maging storyteller na pinakikinggan ng madla ay hindi naman kailangang magsunog ng kilay sa mga prestihiyosong unibersidad at magkandarapa sa paghahabol sa mga National Artists para maging professor mo. Natuwa na sana ako noon nang nagkaroon ng “komiks renaissance”. Muling nabasa ang mga obra ng ilan pang batikang manunulat tulad nina Elena Patron, Gilda Olvidado, atbp at natunghayan muli ang naggagandahang illustrations ng mga talented artists. Ang tipo ng komiks na hinahanap-hanap ko. Akala ko ay tuluy-tuloy na ang pamamayagpag muli nito sa masa (mula sa sampung piso na black and white ay naging labinlimang piso na ito mula nang naging colored) kaya lang ay biglang natigil ang mga issues and I was so disappointed. Sigurado na hindi lang ako ang nanghinayang dahil napakarami pa naman ang nag-aabang sa kwento ng tungkol sa hiwaga ng Cadena de Amor, sino ang stalker ng Beauty Queen, kailan ba babalik ang respeto sa sarili ni Andres de Saya, malalaman na ba ni Mirasol kung sino sa tatlong bata ang tunay niyang anak,mahahanap pa ba ang 100-million Peso Lotto Ticket nang makubra na ang premyo, at iba pang kwentong sinubaybayan na ng madla. Nagsimula na sana ang serye ng “Tatarin” ni Nick Joaquin. Sayang! Sayang na sayang! Ano ba talagang nangyari, Sterling Publications? Pambihira naman, o. Paano na ito at mag-iimagine na lang ako at ang iba pa ng kung ano ang magiging takbo at pagwawakas ng mga kwento? Ako’y nagagalit sa totoo lang kung hinahamak ng ibang tao ang lokal na komiks. Ito ang isa sa mga dahilan kung bakit lalo akong nahilig sa pagbabasa, ang mga kwento ay tumatak na sa aking isipan at kamalayan, at may naiambag sa paglawak ng aking mga natutunan tungkol sa lipunan. Meron kayang mabibilhan ng mga lumang komiks? Alam ko ay ang halos lahat ng komiks noon ay inililimbag ng isang kompanya sa may Murphy, Quezon City. Pinoy komiks, Pinoy komiks, huwag yung manga... please?

LOTTO!

1995 pa yun nang narinig ko ang tugtog na "pag nanalo ako sa lotto, ano kayang gagawin ko?". Five years later, tumaya ako for the first time sa 6/42 bilang trip kahit na hindi ko naman tsinek kung ano ang winning combination nun. Then ten years later, sa lakas ng temptation ng 6/55 Grand Lotto jackpot, I joined the club. Hehe, dalawang numero lang ang nagtugma. Tapos sa 6/49 pa... hay, nagiging sugarol na yata ako! Pero ang PCSO ay may charitable projects. So, yung tinaya ko sa lotto outlet ay hindi naman nasayang marahil dahil tutungo yun sa kawanggawa. Nakatulong pa rin ba ako sa kapwa? Yun nga lang, palibhasa ay bumabaha ng pera sa PCSO, nakakatukso marahil para sa ilang tiwaling tao ang kayamanang ito na dapat ay para sa kaban ng bayan at kawanggawa. Legal man ang lotto, sugal pa rin, di ba? Siguro... hmmmm, how about 6/42 next time? Mababa ang jackpot prize nito pero malaking halaga pa rin habang di ko rin mapigil ang mag-day dream- charity donation, Holy Land and Rome and other holy/ archaeological sites pilgrimages and explorations, tour sa buong Pilipinas, pondo para mailathala ko na sa wakas ang aking mga akda, hehehe... ah, I'll just go back to reality! Ngunit libre lang ang mangarap, anila.