This blog site does not fall under any category. It remains advertising-free and adamantly against displaying links to malicious websites especially porn and other filthy cybergarbage such as some of those listed in the traffic sources of pageviews appearing in the blog's dashboard statistics and that include PORN SITE ADMINISTRATORS OUT THERE WHO KEEP ON PESTERING DECENT BLOG SITES ALL OVER THE WORLD BY ADVERTISING YOUR URL IN THE STATISTICS TRAFFIC SOURCES!
ALL PORN WEB ADDRESSES THAT WILL STUMBLE UPON THIS SITE WILL DEFINITELY BE DESTROYED!

Please note that any comment, tweet (Twitter @newweirdjtt) or e-mail containing unpleasant message, suspicious links, or received by the Spam folder will not be entertained. Just remember that I can be a good friend but a bitter enemy, get it?
Hey, I'm supposed to be an independent, self-publishing fiction writer through my Samizdat Publications and yet selling my first published books had became difficult despite the good story quality and affordability of these. I think that I'll be returning soon to that search for a publishing company like I did in the past and so I must lay down my "pride" for my other unpublished manuscripts. I hope that I'll find a just and humane publisher who is open-minded to give chance to aspiring fiction writers like me, support Philippine literature and renewed interest in reading books, and without the attitude of treating the publishing industry as just some business gamble.

SOLILOQUY According to Webster’s Dictionary, soliloquy (so-lil-o-kwi) n. /plural soliloquies/ is the act of speaking one’s thoughts aloud in solitude; a speech in a play through which a character reveals his/ her thoughts to the audience, but not to any of the other characters, by voicing them aloud , usually in solitude. (derived from Latin soliloquium “to speak alone”). Grolier International Dictionary defines soliloquy as a literary or dramatic form of discourse in which a character talks to himself/ herself or reveals his/her thoughts in the form of a monologue without addressing a listener; the act of speaking to oneself in or as in solitude.

ANNOUNCEMENT: PLEASE CHECK OUT MY WATTPAD SITE- https://www.wattpad.com/user/weirdjtt




Thursday, August 31, 2017

Pink Hibiscus






My favorite variety and color of gumamela (hibiscus)


*******


Lately, pulos mabibigat na balita sa pagsisimula ng Agosto: kamatayan ng mga pulitikong may kinasasangkutang kontrobersya na nanlaban di-umano kaya niratrat daw ng mga pulis. Ang isa pang balita ay tungkol sa pagkakapuslit daw sa bansa mula China ng shabu na nakapanlulula ang tinatayang street value at dahil daw sa kapabayaan ng Bureau of Customs. Man, Nicanor Faeldon’s in the boiling hot seat dahil hindi raw sumunod sa mga tuntunin ukol sa mga sensitibong kaso tulad ng ganoon. Hay, noon ay pangarap ko rin magtrabaho sa BOC sa totoo lang, hehehe! Gusto ko yung taga-inspect ng mga karagamento sa mga piyer o airport at baka may mga kontrabandong nakakapuslit; B.S. Customs Administration sa AIMS pa naman ang unang kurso ko, o! Sa mga kagawaran tulad sa mga adwana, mahirap ba talaga ang maging ma-prinsipyo at tuwid kung naririyan ang mga kababanggain mo na handang lumamon sa iyo sa kabila ng malinis mong pagtupad sa tungkulin?


Agosto 9. Gabi. Nag-usyoso lamang ako sa channel na PBO para malaman kung anong palabas na lumang pelikula (dahil mas gusto ko ang mga ito kaysa sa mga karamihan sa mga pelikulang Pinoy ngayon!), nagkataon na ang showing ay isang 1994 action flick na hango sa tunay na buhay ng isang dating sundalo tapos naging officer ng Customs, ang “Col. Billy Bibit Story (RAM)”. Ano bang masasabi ko sa pag-arte ni Rommel Padilla? Sssshhh. Nagkaroon pa nga ng cameo role si Robin Padilla at iba pang artista dito, eh. Gaya sa iba pang “true-to-life” movies noon, dinagdagan ng ilang exaggeration para sa ikagaganda ng pelikula pero smooth na smooth pa rin ang portrayal sa controversial and colorful personality na si Billy Bibit na naging beterano ng mga giyera sa Mindanao noong panahon ni Marcos, naging kasapi ng Reform the Armed Forces Movement noong panahon ni Cory, coup plotter, and then intelligence officer ng BOC-Cebu tapos tahimik nang namuhay noong panahon ni Ramos. Tsktsktsk! Itinaon kaya ng PBO ang pagpapalabas nito habang mainit pa ang kaso sa BOC ngayon? Meron din kasing pagkakahalintulad si Faeldon kahit papaano kay Bibit dahil pareho silang military officers at nasangkot sa coup attempt. Idealism-driven tulad ng kanyang Magdalo contemporaries na kumalaban kay Gloria, matagal-tagal din nagtago si Faeldon, namuhay nang tahimik noong si Noynoy na ang presidente, at muling lumutang nang si Duterte na ang pangulo na nagbigay sa kanya ng pwesto sa gobyerno. At ang pwestong iyon ay naging napakabigat na pasaning nagpabagsak muli sa kanya.  


*******


Meron akong sinubaybayang show sa channel 7 mula pa noong unang episode at nitong Agosto ito nagtapos, ang Pinoy version ng hit Koreanovelang “My Love From The Star”, hehe! Mas nahigitan pa nga nito ang original version lalo pa’t ang cute ng tambalang Jennylyn Mercado at newcomer na si Gil Cuerva with his gorgeous long hair and supermodel looks.


*******


Agosto 12. Hapon. Ang  unang itinerary ko sa aking visita iglesia para sa araw na ito ay ang St. John Bosco Parish sa may Don Bosco Institute ng Makati. Pagpasok ko pa lamang sa gate nito ay namangha na ako. Ang ganda-ganda kasi doon at payapa pa at hindi mararamdaman na ang buong compound ay napalilibutan sa labas nito ng isang stressful, polluted concrete ‘urban jungle’ that is called the business district. Kakaiba ang architecture ng simbahan pero how cute naman. Pagkatapos, sumakay naman ako ng dyip na tinatahak ang A. Arnaiz Street at bumaba ako sa isa pang Makati-based church, ang San Ildefonso Parish sa Barangay Pio Del Pilar na pangalawang beses ko nang nabisita. At mula dito, ang huli sa aking itinerary ay ang Sta. Clara de Montefalco Parish ng Padre Burgos dito na muli sa Pasay. Nakakapagod man lalo pa’t isa lang akong commuter, maraming salamat sa Panginoon, higit kong nadarama ang kapayapaan at kasiyahan.


*******


Meron akong pinanood na local horror flick sa Cinema One na kailan lamang ipinalabas sa mga sinehan ngayong taon, ang “Ilawod”. Hango ito sa salitang Bisaya para sa pababang agos ng tubig sa ilog, sapa, o batis; at sa English is downstream, in contrast to upstream o ‘ilaya’. Actually, ito rin ang pamagat ng mga sinaunang koleksyon ng mga kwentong pakikipagsapalaran o epikong Ilonggo kung saan kabilang ang nabasa ko nang adaptation ng isa sa mga kabanata nito tungkol sa buhay ng babaerong si Labaw Donggon. Well, going back to the aforementioned movie, just like the formula in most Pinoy horror films of today, medyo sluggish ang pacing ng kwento with all those psychological chuvanessence all for the suspense and the thrill. And then, so bitin naman ang ending ng pelikula at bahala na ang mga gising pang mga manonood na mag-imagine kung anong gusto nilang ending kung ayaw nila ang kinahinatnan ng pinanood nila dahil yun ang gusto ng directors and screenwriters, eh. Bakit ganyan lagi ang formula ng karamihan sa mga pelikulang katatakutan ngayon at nitong mga nakaraang taon? Bakit hindi naman yung mga kontrabida ang maparusahan sa bandang huli ng pelikula? Kaya nga bahala na ang mga viewers na mag-imagine, o!


*******


Ika-19 ng Agosto. Dati-rati, ang anibersaryong ito ng kapanganakan ni Pangulong Manuel L. Quezon ay saklaw ng noo’y “Linggo ng Wika” na sa kasalukuyang panahon ay buong buwan na ng Agosto ipinagdiriwang kasama ang Pambansang Araw ng mga Bayani. At sa talatang ito, sisikapin kong maghayag sa wikang Filipino kahit na hindi man maiwasan ang magbanggit ng ilang salitang hiram mula sa mga banyagang wika.  


Tatlong simbahan ang aking dinalaw sa buong maghapon ng petsang ito at kainaman ang maulap na panahon upang maglakbay sa ilang bahagi ng Maynila. Habang nakasakay ako ng dyip patungong Pandacan, aking pinagmamasdan din ang mga nadaraanang barangay ng Paco. Umuulan-ulan pa nang araw na iyon at ewan nga ba kung bakit nakadarama ako ng kakaibang nostalgia samantalang hindi naman ako naninirahan sa lungsod na ito.


Kay bilis ng lakbay hanggang sa makaabot na ako sa Simbahan ng Santo Niño de Pandacan. Tulad ng iba pang simbahan, isa itong sanktwaryo sa pamayanan. Panahon pa ng mga Espanyol nang itinatag ang simbahan subalit noong dekada ’70 ito isinaayos at ginawa sa makabago na nitong anyo kasama ang paaralan nitong parokyal, ang St. Joseph. Mabuti at bukas pa ang isang pintuan sa gilid nito pagkagaling ko sa adoration chapel kaya napagmasdan ko ang kahanga-hanga nitong loob kung saan sa dambana nito nakalagak ang isang naiibang imahen ng Señor Sto. Niño na di tulad ng sa Tondo at Cebu na dinadamitan ng magagarbong kasuotan at iba pang palamuti, payak ang pananamit nito gaya ng isang karaniwang batang musmos. Nagpapaalala na ang Panginoon ay mayroong payak at payapang pamumuhay sa Kanyang kabataan. At noon, nabasa ko sa isang pitak sa pahayagan na sa tuwing sumasapit ang kapistahan sa Pandacan tuwing Enero, ginaganap ang Buling-buling festival kung saan magkasabay na nagdiriwang ang mga Katoliko at mga Aglipayano na may simbahan sa di-kalayuan.


Ang mga sumunod kong tinungo ay dalawang simbahan na kapwa nasa Paco, ang Parokya ng Nuestra Señora de Peñafrancia at ang Parokya ng San Fernando de Dilao subalit sarado pa ang mga ito nang nadatnan ko maliban sa mga adoration chapels. Masaya pa rin naman ako sa aking pag-uwi mula sa aking pagsadya sa Maynila bilang ikalawang paborito kong lungsod.


*******


Galleria Luna y Botanica con Flores




























No comments:

Post a Comment